Aleksandra Basiukiewicz: Niedawno ukazała się Twoja debiutancka płyta. Jak się z Tym czujesz? Są emocje?

 

Ania Teliczan: No tak, na pewno spełniło się jedno z moich marzeń. Jestem podekscytowana, ponieważ bardzo na nią czekałam, ale szczerze mówiąc, jeszcze to do mnie zupełnie nie dociera.

 

 

A.T.: Moi rodzice nie pochodzą z muzycznych rodzin, chociaż mama ma predyspozycje do nauki muzyki, ma w tym kierunku skończone studia. Tata z kolei gra na gitarze, nie zawodowo, tylko tak dla siebie w domu i może nawet przez to, tak późno zaczęłam śpiewać –bo dopiero w szkole średniej. Wcześniej zdarzały się jakieś akademie szkolne, kiedy to nauczycielka miała wybrać kogoś, kto chociaż trochę słyszy i śpiewa, więc często zdarzało się, że wybór padał na mnie. W szkole średniej zaczęły się różne konkursy wokalne. Moja nauczycielka od angielskiego starała się, abym brała w nich udział. No i później, kiedy również byłam jeszcze w szkole średniej, wzięłam udział w programie „Mam Talent”…

 

 

A.T.: Zgłosiłam się do „Mam Talent” głównie za namową moich znajomych i rodziców. W sumie tata namawiał mnie bardziej niż mama, bo mama, szczególnie teraz, bardzo przeżywa całe to zamieszanie i myślę, że momentami denerwuje się bardziej ode mnie. Ja na początku nie zdawałam sobie sprawy z powagi sytuacji, jednak kiedy otrzymałam telefon, że dostałam się na castingi, które będą emitowane w telewizji, wtedy dopiero do mnie dotarło, że skoro przeszłam dalej, muszę się spiąć i pokazać się z jak najlepszej strony.

 

 

A.T.: Nie, ja muzykę traktowałam jak przyjaciela. Po prostu kiedyś coś się działo w moim życiu, przychodziłam do domu, zamykałam się w pokoju i śpiewałam. To był mój sposób na wyładowanie emocji. Nigdy nie uczyłam się śpiewać, tylko w pewnym momencie doszłam do wniosku, że jeśli jakąś piosenkę zaśpiewa się wiele razy, to ona w pewnym momencie zaskakuje i zaczyna w miarę wychodzić.

 

 

A.T.: Myślę, że tak naprawdę nic. Dalej studiuję, więc aż tak wielkiej zmiany nie ma. Zobaczymy jak to się będzie posuwało dalej, bo wiadomo – to jest na razie debiut. Myślę, że zmiany dopiero przyjdą i po prostu muszę być na nie przygotowana. Jeśli chodzi o ludzi, to mam grono przyjaciół, którzy mnie zawsze wspierają.

 

 

A.T.: Nie, dlatego, że ja jestem osobą, która ma duży problem z zawieraniem nowych znajomości. Bardzo zwracam uwagę na ludzi, dlatego moje grono znajomych nie jest duże, ale są to osoby, którym ufam i które są dla mnie ważne.

 

 

A.T.: Na ulicy jeszcze tego nie odczułam, ale czasem zdarza się, że dostaję bardzo miłe mejle i wiadomości na Facebooku. Ludzie się bardzo życzliwi i pozytywnie nastawieni do mojej osoby. Nie spotkałam się z jakimiś krytycznymi uwagami, chociaż zdaję sobie sprawę z tego, że gdzieś w Internecie pewnie się pojawiają, ale ja tego nie czytam, bo wychodzę z założenia, że czego oczy nie widzą, tego sercu nie żal.

 

 

A.T.: Myślę, że płyta okaże się sporym zaskoczeniem dla ludzi, którzy kojarzą mnie z „Mam Talent”, bo jest ona bardzo energetyczna. Co więcej, płyta jest w klimacie lat sześćdziesiątych, które są mi bardzo bliskie. Bardzo je lubię. Wspólnie z Troyem Millerem, producentem, wzorowaliśmy się na żeńskich grupach amerykańskich jak np. The Supremes. Oprócz tego, w utworach słychać także polskie lata sześćdziesiąte. Troy nalegał, żebym pokazała mu coś polskiego, jak wyglądały polskie lata sześćdziesiąte. Dlatego zdecydowaliśmy się na jeden cover – utwór „Był taki ktoś” Kasi Sobczyk. Na płycie słychać trochę odnowionych brzmień. Troy na co dzień pracuje z Markiem Ronsonem, więc on też „wkradł się” na poszczególne utwory.

 

 

A.T.: Pracowało nam się bardzo dobrze. Na początku się troszeczkę obawiałam, bo wiadomo – to jest wielkie nazwisko, jakby nie było, ktoś, kto ma do czynienia z ludźmi, którzy byli dla mnie zupełnie nieosiągalni. Byłam zaskoczona, kiedy okazało się, że jest bardzo fajnym, otwartym facetem. Podobało mi się, że nigdy nie przychodziłam „na gotowe”.  Gdy przyjeżdżałam do Londynu, pracowaliśmy nad kawałkami od zera, a kiedy nie byłam czegoś pewna, mogłam to powiedzieć i robiliśmy tak, aby również mi pasowało. Nie było żadnych problemów typu „ja mam wizję i ty mnie musisz słuchać”. To mi bardzo zaimponowało.

 

 

A.T.: To jest bardzo osobista ballada o miłości. Jeden z najważniejszych dla mnie tekstów, ponieważ opowiada o bardzo ważnej i bliskiej mi osobie. To tyle. ?

 

 

A.T.: Trochę tak, ale ja na pewno nie jestem osobą konfliktową. Zazwyczaj jestem opanowana i nieśmiała, ale w życiu są czasem momenty, kiedy puszczają nerwy. Ja najczęściej reaguję na nie krzykiem. Jeżeli chodzi o tę piosenkę, to nie miałam w niej na myśli konfliktu, a raczej faceta w płaszczu i kapeluszu, kryminalistę, którego ja, wcielając się w rolę detektywa, staram się złapać pośród ciemnych, zadymionych ulic. Nie tyle historia była dla mnie ważna, co właśnie ten obrazek. W ten sposób sobie to wyobraziłam.

 

 

A.T.:  Ale to jest właśnie fajne w muzyce! Ja też się na tym łapię np. będąc nastolatką bardzo dużo słuchałam piosenek Hey, później przestałam. Teraz, gdy wracam do ich twórczości, nagle okazuje się, że te teksty są zupełnie inne niż były kilka lat temu. To jest niesamowite, że nasza interpretacja zależy od tego, na jakim etapie życia jesteśmy. Wtedy można odbierać różne słowa na wiele sposobów.

 

 

A.T.: Teraz najważniejsze jest dla mnie to, że jestem na trzecim roku studiów i muszę pisać pracę. Nie chciałabym wszystkiego rzucać przez to, że zaczęłam robić „karierę”, mówiąc trochę górnolotnie. To jest coś, na co zawsze czekałam. Po prostu dalej chciałabym robić muzykę.

 

 

A.T.: Na razie jeszcze nie, tym bardziej, że teraz nie jest sezon na koncerty, ale myślę, że to się wszystko niedługo wyklaruje. Nie mogę się już doczekać!