Wywiad z Carlosem Santaną i producentem muzycznym Clivem Davisem. Po mini recitalu w Las Vegas promującym album Santanty ‘Guitar Heaven… The Greatest Guitar Classics of All Time’

 

Ostatnio miałeś okazję wystąpić z Chrisem Daughtry, Indią Arie i Gavinem Rossdalem. Powiedz, jak było występować z nimi po raz pierwszy.

 

CA: Było bardzo pozytywnie i inspirująco. Gavin Rossdale stał się kimś na styl Jima Morrisona z The Doors. Na moich oczach zmienił się w szamana. I jak zauważył Clive Davis, zainspirował mnie do gry na gitarze w inny sposób. Przez swój taniec zjednał się z zespołem. Dzięki niemu zyskaliśmy równowagę między rytmem, melodią i feelingiem. Stał się wspaniałym szamanem.

 

 

CD: Było to satysfakcjonujące doświadczenie. Mamy płytę, stanowiącą nasz hołd dla gitary, nagraną dla wszystkich miłośników gitar i po raz pierwszy miałem okazję zobaczyć ten materiał na żywo. Nie wiedzieliśmy czego się spodziewać, jak ludzie zareagują. Kilka tysięcy ludzi przyszło posłuchać "Oye Como Va” i “Black Magic Woman” oraz “Smooth” i “Maria, Maria”. Okazało się jednak, że wyszło doskonale. Wykonanie "While My Guitar Gently Weeps" było wzruszające, India była magiczna, a jej interpretacja po prostu wyjątkowa. Później natomiast Chris Daughtry i Gavin Rossdale dali czadu. Zobaczyliśmy, że to bardzo elektryzujący materiał, który znakomicie spisuje się również na żywo.

 

 

CD: To coś absolutnie wyjątkowego. Zdajemy sobie sprawę, że minęło 40 lat, dopiero jak nam się o tym przypomina, ponieważ za każdym razem, gdy się spotykamy, wytwarza się między nami świeża energia. To dla mnie jedyne w swoim rodzaju doświadczenie. Z żadnym innym artystą nie podpisałem umowy tak dawno temu. Dzięki temu mogłem uczestniczyć w jego pełnej ewolucji i rozwojowi. Pomogłem rozpowszechnić jego wyjątkową muzykę i talent do milionów ludzi na całym świecie. Gdy byłem młody, zamierzałem zostać prawnikiem, odkryłem jednak, że kocham muzykę i mam do niej dobre ucho. Kiedy połączyliśmy siły przy "Supernatural" , wiedziałem, że stworzyliśmy coś niezwykłego. Wygraliśmy więcej Grammyniż przy jakimkolwiek innym albumie, sprzedaliśmy wiele, wiele milionów sztuk a to wciąż było bardzo inspirujące. Kiedy czasem wygłaszam przemówienia, życzę muzykom, by ich kariera była tak długa i dawała tyle inspiracji co Carlosa Santany. Po tych wszystkich latach, kiedy wydajemy nowy longplay, wciąż czujemy podekscytowanie, bo wiemy, że stworzyliśmy coś unikatowego, coś, co ma wiele odcieni i głębię, której nie miały wcześniejsze płyty.

 

 

CD: Z założenia chcieliśmy wykluczyć Carlosa z wyścigu o listy przebojów i listy sprzedaży. Stworzyć zupełnie coś innego niż modne dziś elektroniczne, programowane komputerowo utwory i sięgnąć po najbardziej rockowy instrument - gitarę. Postanowiliśmy złożyć hołd gitarze. Zastanawialiśmy się, kto z współczesnych wykonawców najlepiej by się do tego nadawał. Wybraliśmy więc kilka największych gitarowych klasyków i nimi przyciągnęliśmy innych muzyków i wokalistów, którzy wspomogli Carlosa.

 

 

CS: Nie rozmawiałem z żadnymi muzykami, poza Olivią Harrison (wdową po George'u), która wystawiła mi bardzo wysoka ocenę. Wysłaliśmy jej piosenkę pełni obaw, czekając na jej błogosławieństwo. Napisała nam e-mail: "George byłby szczęśliwy, rozumiał bowiem czym jest współczucie". A o tym właśnie jest ta piosenka. Kiedy dostajesz taką odpowiedź, to bardzo namacalny dowód, że robisz coś dobrze. Ogromna satysfakcja.

 

CD: Na razie jest jeszcze bardzo wcześnie, nie zapominajmy o tym. Album wychodzi dopiero za kilka tygodni. Wczoraj dopiero po raz pierwszy zaprezentowaliśmy ten materiał. Oczywiście, otrzymaliśmy błogosławieństwo od Raya Manzarka z The Doors, który brał udział w nagraniach. Gdyby uznał, że te aranżacje, ta interpretacje kłócą się z duchem The Doors, nie zgodziłby się zagrać w tym utworze. Skoro mieliśmy reinterpretować klasyki, Santana był do tego najlepszy. Za kilka tygodni będziemy wiedzieć, jakie są reakcje. wczoraj wykonaliśmy 8 piosenek i odbiór były niezwykle pozytywny. Ludzie spontanicznie wstawali i nie przestawali bić braw. Byli autentycznie poruszeni.

 

Jak było wykonywać te nowe utwory na trasie. Jakie były reakcje.

 

CS: Ludzie byli zachwyceni. Byli oniemieli. Na początku zaskoczeni, ale to przez jakieś 10 sekund, a następnie zaczynali tańczyć. Później niczym mantrę wszyscy powtarzali, że to coś "zupełnie nowego i doskonale znanego".

 

Jak pracowało się z producentami, Howardem i Mattem.

 

CS: Było cudownie. Radość w ich oczach, kiedy zaczęliśmy grać pierwsze takty. Widać było tę iskrę ekscytacji. Jestem wdzięczny, że pozwolili mi nadać ton całości, zagrać to tak, jak sobie to wyobrażałem - chodzi o tempa i feeling, groove. Matt Serletic i Howard wiedzieli, że to ja będę grał te utwory, dlatego pozwolili mi je zinterpretować na swój sposób. Potem mogliśmy dodać melodie, wokale, aranżacje. Stworzyliśmy piosenki, z które mogę rozsławiać do końca życia.

 

 

CS: Wszystko odbywa się bardzo naturalnie. Graliśmy wczoraj i dziś, będziemy tez grać jutro. Większość kapel gra 90 minut, nasz set trwał 2 godziny, bo tyle czasu potrzebowaliśmy, by zagrać wszystko, co chcemy. Niektórych przerażała tak długość show. Bo jeśli masz słabe piosenki, 2 minuty trwają wieczność. Tu jednak 2 godziny minęły jak z bicza strzelił. Byłem szczęśliwy, że mogłem zagrać te utwory, za co chciałbym podziękować memu mentorowi i przyjacielowi, Clive'owi Davisowi.