Przebieram się na potrzeby telewizji. Tutaj nie będzie mnie widać i przyszedłem jako cywil.

 

 

Myślę, że tak. Sam nie jadam dużo mięsa.

 

 

Tu nie ma miejsca na logikę. Kabanos jest zespołem sprzeczności. Nazwa powstała kiedy chodziłem do podstawówki. Razem z kolegą Zbyszkiem, który miał podobne poczucie humoru, wymyślaliśmy teksty, zmienialiśmy głos a’la żul spod budki z piwem i śpiewaliśmy. Czasem chodziliśmy do sklepu mięsnego Kabanos, który był nieopodal szkoły i zmienionym głosem prosiliśmy o kawałek kaszanki. Dziwnie się na nas patrzyli.

 

 

Tak, od ostatniego roku podstawówki. Pierwsza kaseta, „Hej Wiśta Hola”, powstała w sierpniu i nagrywaliśmy ją dokładnie tyle, ile trwa. Po prostu pożyczyłem drugi magnetofon od siostry, przegrałem z kaset ulubione podkłady, na szybko napisałem teksty i nagrywaliśmy. Demo sprzedawaliśmy po 5 złotych, ale mało kto chciał płacić, więc w końcu rozdawaliśmy je za darmo. Potem zaczęła się przygoda ze Stanisławem Bareją, wplatanie w utwory cytatów z jego filmów. Wysłaliśmy płytę do radia licząc na to, że prowadzący powie, że nigdy nie słyszał nic gorszego i zniszczy ją na antenie. Stało się inaczej - Makak zaprosił nas na audycję. Ludzie zajarali się Kabanosem, chcieli koncertów. Pojawił się organizator, który stwierdził, że zrobi nam trasę i wystąpimy jako gwiazda wieczoru. Był jednak mały problem – nie umieliśmy grać.

 

 

Wszystkie podkłady były zrobione z innych utworów. Działaliśmy jako zespół trzyosobowy i nikt z nas nie potrafił grać. Musieliśmy znaleźć muzyków, którzy od ręki zagraliby cover Korn czy Machine Head. Mało kto chciał się w to pakować, ale znaleźliśmy ludzi, którzy nie robili problemów i tak powstał pierwszy koncertowy skład Kabanosa. Nasz debiutancki występ zgromadził aż 300 osób i chyba nie udało nam się pobić tego rekordu. Do dziś też nasze granie jest dyskusyjne, ale staramy się.

 

 

Poważna pod względem muzycznym.

 

 

Na albumie „Zesrała się dupa i płacze” był tekst „Umieram”, który traktował o samobójstwie. Wiele osób mówiło potem, że jakby zaśpiewał to normalny wokalista i muzyka byłaby autorska, kawałek byłby przebojem. To tylko podkreśla fakt, że Kabanos jest zespołem sprzeczności. Ja nie narzucam sobie żadnych limitów. Jeżeli dostaję muzykę z ciężkim riffem, powstaje utwór taki jak „Czołg”. Kiedy mam wesołą melodię, piszę tekst z przymrużeniem oka, na przykład „Zupę kalafiorową”.

 

 

Ludzie, którzy słuchają Kabanosa są fanami przeróżnej muzyki. Od Kultu i Tool przez Happysad po ekstremalny metal. Wciąż mnie zaskakuje, że trafiamy w różne gusta.

 

 

Nie, to po prostu człowiek, który stał. My skakaliśmy, robiliśmy dziwne akrobacje, a on niezmiennie stał w kadrze. Zaprosiliśmy go więc do tańca. Podobnie było z drugim panem, który chciał, żeby przypalić mu papierosa. Tu nic nie było reżyserowane. Podobnie jak większość scen, bo nie było żadnego scenariusza. Po prostu zebraliśmy się w jednym miejscu, dwie godziny kręcenia i po sprawie.

 

 

Okładkę zrobił nasz fan, Czarny Jobacz, któremu należą się wielkie podziękowania.

 

 

Symbolizują stoicki spokój w szalonym życiu, w którym nieraz trudno się odnaleźć.

 

 

Ona jest zdystansowana, tak jak te żółwie.

 

 

To, że działam z Kabanosem ukrywałem przez kilka lat. Kiedy mama dowiedziała się o zespole zapytała tylko, czy nie mógłbym pisać takich ładnych tekstów jak Krzysztof Krawczyk. Zdziwiło mnie, że uważa mój głos za piękny.

 

 

Mamy szczęście, że są to ludzie, którzy będą z nami na dobre i na złe. To jest znamienne dla zespołów niszowych – maja ten fanbase. To niesamowite, jakie oni tworzą arty, klipy.

 

 

Przyszło mnóstwo zgłoszeń. Powstał wtedy utwór „Czczej Jeźdźczy Szatana na Czczo”, który gramy do tej pory. Możliwe, że razem z fanami stworzymy klip do „Czołgu”. Szczegóły na pewno pojawią się na naszej stronie internetowej.