Występ traktuję jak najbardziej poważnie, bowiem bardzo szanuję ten kwartet i wiem że oni też poważnie do tego podchodzą. To z pewnością nowe doświadczenie dla nas wszystkich, trochę żart, trochę eksperyment, ale ponieważ darzymy się sympatią, myślę że też ogromna frajda.

Wolałam oprzeć się na ich sugestiach. Sama nie wiele mam pojęcia o możliwościach adaptacyjnych muzyki rozrywkowej na klasyczny kwartet. Moje korekty były niewielkie. Po prostu wyrzuciłam z listy utwory dla mnie emocjonalnie obojętne.

To niewątpliwie akt odwagi, ale i dowód na „nieskostenienie" i otwartą głowę. Na duszę oddaną muzyce, a nie stereotypom. Sama też mam w planach w przyszłości pomieszać trochę gatunków. Takim rzeczom zawsze towarzyszy nadzieja stworzenia jakiejś nowej wartości w świecie, w którym wydaje się, że wszystko już było.

Muzykę klasyczną uwielbiam. Zawsze kiedy w moim życiu gości chaos, ona go pięknie prostuje, a swoją elegancją i porządkiem przywraca ład. Definitywnie łagodzi też moje obyczaje, natychmiast prostuję plecy, podnoszę podbródek i inaczej formułuję zdania. Wymusza na mnie pewną elokwencję i dobre maniery. Uwielbiam Bacha, którego tak nie znosiłam na swoich lekcjach fortepianu, Mozarta, a także kompozytorów rosyjskich. Tworzyli zupełnie inne, uduchowione dzieła. Lubuję się też w operze i we wspaniałych wykonawcach arii. A Chopina uważam za niezłego jazzmana.