Fot. Agnieszka Struszczyk

 

Wojciech Hoffmann: Też jestem zadowolony, ludzie bardzo fajnie przyjęli te utwory. Super, ze te elektryczne wersje można było zrobić także akustycznie. Mimo wszystko wymagają one jeszcze obróbki, wiele trzeba tam pokombinować żeby zabrzmiały naprawdę dobrze.

 

 

WH: Praktycznie tak. Zrobiliśmy te utwory ze Sławkiem. Mieszka piętro wyżej, chodziłem do niego z gitarą i tam wspólnie pracowaliśmy. Nakreśliliśmy strukturę utworów w wersji akustycznej, ale tak naprawdę graliśmy podobnie jak na płycie. Chcemy przygotować taki specjalny program akustyczny i wtedy te numery trzeba będzie jednak troszeczkę poprzerabiać, żeby miały formę takiej fajnej improwizacji. Tematy na „Drzewach” są grane bardzo często długimi dźwiękami i na akustyku te długie dźwięki nie za bardzo wychodzą. To znaczy – wszystko jest ok, ale fajnie jest jednak coś tam pododawać.

 

 

WH: Ten tytuł dałem celowo. Znajduje się tam bardzo podobny wstęp jak do utworu „Sylvia” zespołu Focus. A oprócz tego jest tam jeszcze więcej takich momentów, znanych z innych kawałków.

 

 

WH: [śmiech] tworzy się, tworzy...

 

 

WH: Tak.

 

 

WH: Ja bardzo bym chciał.  Zbieram się i zbieram. Materiałów mam naprawdę dużo. Myślę, że teraz, jak skończę nowe TURBO, to usiądę na tyłku i to zrobię. Płyta na pewno będzie częściowo wokalna, planuję zaprosić parę osób. Możliwe, że na płycie pojawi się ktoś z Riverside ( Mariusz Duda przyp. red.), może ktoś z Ptaków, Piotrek Cugowski. Tutaj w Poznaniu jest też taki znakomity wokalista z Mary Pop Ins. Już z nim rozmawiałem i bardzo chętnie zaśpiewa, może nawiążemy z nim w ogóle taką szerszą współpracę. Te utwory będą raczej bez żadnych bajerów. To będzie na pewno coś w stylu progresywnym. Robimy to celowo, głównie po to, żeby kawałki były grane w radio. Nie mam zamiaru nagrywać już do końca życia płyt, po to tylko, żeby stały na półce. Ja jako ja, solo, mogę robić wszystko, co mi się chce, co mi się podoba. Jako TURBO – nie. Wtedy muszę robić to, co sobie założyliśmy i wypracowaliśmy.

 

 

WH: Ja, jako Hoffmann, mogę grać chociażby flamenco. Mogę grać wszystko co mi przyjdzie do głowy. I właśnie tutaj mam przewagę. W związku z powyższym, nie będzie żadnego zgrzytu.

 

 

WH: Przymierzamy się do Raya Wilsona. Śpiewa genialnie. Moja managerka jest po wstępnych rozmowach,  Ray wysłuchał podobno utworów na MySpace i mówił, że nie za bardzo mu się podobają. Ale jednak na MySpace jest coś innego, niż to, co chciałbym mu zaproponować. Myślę, że dzisiaj trochę pogadamy na ten temat. Chciałbym, żeby zaśpiewał parę numerów. Byłbym z tego powodu zachwycony.

 

 

WH: Łazi to za mną, po prostu łazi. Nigdy jakoś nie przepadałem za NIN. To nie była moja muzyka. Już w paru wywiadach mówiłem, że to moje dzieciaki zaraziły mnie tą muzyką, szczególnie córka. Byłem w zeszłym roku na dwóch koncertach: w Berlinie i w Pradze. Trent Reznor doskonale śpiewa, do tego ta cała wizualizacja. Bardzo mi się to podoba. A Peter Gabriel oczywiście jest fantastyczny, jest progresywny, ma dużo ładnych melodii - w tej muzyce coś jest, ma taki super klimat. Myślę, że ludzie lubią jeżeli z muzyki coś wynika.

 

 

W tej chwili słucham bardzo dużo progresywnej muzy. Co do heavy metalu - nie będę mówił, że to nie jest moja muzyka. Z niej w jakiś sposób wyrosłem, grałem ją przez lata, a w TURBO będę grał ją pewnie do końca. Nadal lubię posłuchać starych Maidenów, Judasów. Thrash metalu już raczej nie, death metal to już w ogóle odpada. Kiedy człowiek dochodzi do pewnego wieku, zaczyna się krystalizować - zmieniają się pewne wizje, uczucia, praktycznie wszystko się zmienia. Całe szczęście ja się czuję tak, jakbym miał 25 lat i w ogóle czas nie poszedł do przodu, niemniej jednak mam inne wymagania, jeżeli chodzi o muzykę – musi coś z niej wynikać. Heavy metal jest taką „wizyjką” – grasz, są jakieś emocje, trzepiesz łbem i jest ok, ale dla mnie to w tej chwili za mało. Chciałbym, żeby na moich koncertach nie byli tylko fani po 16 lat, ale żeby przychodzili tacy, jak tutaj - po 40 – 50, żeby oni się zachwycali jak gram, czuli to, co chcę im powiedzieć; by słyszeli to, co do nich mówię. To jest zajebista sprawa!

 

WH: Byłem tam. Niestety Deep Purple już mi się nie podoba tak jak kiedyś, przykro mi. W Purplach oczywiście wszystko jest super. Jednak dla mnie w tym zespole zawsze był najważniejszy Blackmoore! A ponieważ go już tam nie ma, nie robi to już na mnie takiego wrażenia jak kiedyś. Powiem Ci, że nabyłem sobie ostatnie płyty Deep Purple. Posłuchałem tego i stwierdziłem: „Boże, jak mało  emocji. Zupełnie inaczej niż kiedyś!!!” To nie znaczy, że ich już nie lubię i nie szanuję. Nie, zupełnie nie! Oni mają u mnie specjalną i najwyższą półkę, do której nikt już nigdy nie dołączy i tyle. Ale teraz są inne czasy, troszkę inna muzyka no i ja jestem też troszkę inny!.