Niespokojne sny ciągle dręczą mnie, normalności nadszedł kres
Zanurzam się bez tchu, rękami sięgam dna, ile jeszcze można tak?
Wdarła się we mnie noc, zabijając blask, odwagi by walczyć wciąż brak
Przeklinam każdy dzień, ufności mej, tak łatwo można sparzyć się

Wyobraźni toń przygniata mnie
Tak trudno mi wciąż obudzić się
Przez otwarte oczy nie widzę już nic
Jak długo można w tym kłamstwie żyć

Błoga naiwność, człowiekiem rządzi wciąż, powoli zabija go
Żyjąc jak swój cień, unikasz spojrzeń dnia, już do końca chcesz być sam 
Trudno łapać wiatr, oswoić jego moc, nierealne jest to
Stojąc po kruchym szkle, trzeba świadomym być, że w końcu kiedyś zranisz się 

Wyobraźni toń przygniata mnie
Tak trudno mi wciąż obudzić się
Przez otwarte oczy nie widzę już nic
Jak długo można w tym kłamstwie żyć

Wypędzam z siebie strach i mrok
Zabijam w sobie mrok, zabijam w sobie mrok, zabijam w sobie mrok...