27 lutego ruszyła wspólna trasa zespołów Happysad i Muchy. Pierwszym przystankiem na muzycznym szlaku był koncert w warszawskim klubie Palladium. Był to jeden z nielicznych (mogę policzyć na palcach jednej ręki) występów, na których byłam, który zaczął się punktualnie.

Jako pierwsi na scenę wkroczyli członkowie Much. „Dobry wieczór, cześć!”- przywitał publiczność Michał Wiraszko i zaczęło się! Kapela zaprezentowała głównie materiał z płyty „Terroromans”. Nie zabrakło takich utworów jak „Wyścigi”, „Najważniejszy dzień”, „Fototapeta” czy „Miasto doznań”. Poznańska kapela została przyjęta przez publiczność ciepło i entuzjastycznie. Chociaż ewidentnie było widać, że to Happysad stanowi gwiazdę wieczoru. Jednak z piosenki na piosenkę ruch pod sceną był coraz większy, a „Galanteria” rozgrzała słuchaczy na dobre. Występ Much trwał niecałą godzinę i zakończył się (nad czym ubolewam) bez bisów.

 

 

 
Po krótkiej przerwie technicznej, kiedy publiczność nie zdążyła nawet dojść do perfekcji w synchronicznym skandowaniu nazwy zespołu, Happysad pojawił się na scenie.
Nieukrywana przez Kubę Kawalca obawa grania na żywo po dłuższej przerwie, nie znalazła najmniejszego uzasadnienia. Członkowie zespołu jak zwykle zaprezentowali najwyższą formę - byli pełni energii, a na ich twarzach rysowała się niczym niepohamowana radość z wykonywanego występu.
Przygotowany set zawierał najbardziej znane utwory (chociaż nie wiem, czy stwierdzenie „najbardziej znane” jest trafne - nie było bowiem piosenki, której publiczność by nie znała) takie jak „Zanim pójdę”, „IQ”, „Słońce” czy „Bakteryja”. Kilkaset gardeł śpiewało razem z Quką większość kawałków w tym także piosenkę „Styrana”, zadedykowaną „wszystkim kobietom zebranym tutaj” z okazji ich zbliżającego się święta. Jednym z zagranych, a oficjalnie nigdzie nie wydanych, utworów był „Undone (The Sweater Song)” zespołu Weezer. Happysad postarał się o własny oryginalny tekst, który nie miał nic wspólnego z niszczeniem biednego sweterka. Zarówno oryginał jak i cover doskonale sprawdza się na wszelaką chandrę (albo gdy czujesz się bardziej Emo niż zwykle).
Niestety w trakcie przerywników nie obyło się bez komentarzy na temat wszechobecnego kryzysu (czy naprawdę muszę o tym słyszeć w piątkowy wieczór?!). Jakub K. stwierdził jednak optymistycznie, że ma on się nijak do liczby osób przychodzących na koncert.
Kiedy przyszła pora na bisy, publiczność jednogłośnie „zażądała” dotąd pominiętej „Łydki”. I tym razem zespół nie zawiódł swoich fanów i poleciało upragnione „nie puszczę cię, nigdzie sama stąd nie pójdziesz...”.
Kolejna seria bisów (tak, tak! Były aż dwie!) zawierała mniejszą ilość utworów, co wcale nie oznacza, że była krótsza. Druga z piosenek, która ciągnęła się niczym brazylijska telenowela (około 20 minut!), miała charakter freestylowy i składała się z fragmentów kilku innych utworów ( m.in. Ryszard Rynkowski „Dziewczyny lubią brąz”, Jamal „Policeman” czy The Art Company „Suzanne”). Podczas jej trwania zespół przedstawił siebie oraz swoja ekipę i zakończył występ.

 

Podsumowując: Bilet na występ - 35/40 złotych. Poznanie dyskografii obu zespołów - 150 złotych. Wrażenia po 3,5 godzinnym koncercie – bezcenne!