Kilka faktów pozwalało nastawić się na wyjątkowy wieczór. Pierwszy warszawski koncert Myslovitz po rocznej przerwie, pierwszy od 6 lat występ w Studiu im. Agnieszki Osieckiej i przypomnienie najbardziej znanej płyty w dorobku zespołu, czyli „Miłości w czasach popkultury”. A to wszystko dokładnie w ostatniej godzinie karnawału.
„Miłość w czasach popkultury” to dla mnie płyta-wspomnienie, a jednocześnie ważny element muzycznej edukacji. Mimo iż w całości odkryłam ją już jakiś po premierze, to trafiła w idealny moment kształtowania się mojego gustu, dzięki czemu do dziś darzę ją ogromnym sentymentem.
I właśnie jako taką sentymentalną podróż potraktowałam ten koncert. Owszem, można mu było zarzucić przewidywalność, jako że album został odegrany od początku do końca, bez najmniejszej choćby zmiany kolejności utworów. Ale z minuty na minutę przestawało to mieć znaczenie. Wystarczyło po prostu dać się ponieść niewątpliwemu urokowi tych dwunastu piosenek, by z koncertu wyjść z uśmiechem i satysfakcją.
Oprócz powszechnie znanych (by nie powiedzieć: ogranych) singli: „Długość dźwięku samotności”, „Chłopcy”, „My”, „Dla ciebie”, można było posłuchać utworów rzadziej goszczących na koncertowych setlistach. W pamięci utkwiły mi szczególnie „Alexander”, „Zamiana”, „Peggy Sue nie wyszła za mąż” oraz „Noc”.
Trójkowe koncerty rządzą się swoimi prawami, więc zamiast podskoków i chóralnego wyśpiewywania tekstów, było siedzenie w fotelach i delektowanie się dźwiękami. Jednak ze względu na emanującą ze sceny niezwykłą energię i radość grania, chwilami trudno było powstrzymać emocje. Pozostało bezgłośne podśpiewywanie piosenek w duecie z Rojkiem, które przy okazji uświadomiło mi, że nadal znam na pamięć wszystkie teksty z „Miłości w czasach popkultury”.
Występ zakończony długimi owacjami na stojąco został wzbogacony o bis w postaci „Uciekiniera” z płyty „Z rozmyślań przy śniadaniu”. I choć publiczność domagała się ciągu dalszego, to niestety mogła go otrzymać dopiero na kolejnych koncertach w warszawskim klubie Palladium, 25 i 26 lutego. Jednak nawet ten występ, w skondensowanej godzinnej formie był znakomitym dowodem na to, że roczna przerwa wyszła zespołowi tylko na dobre. Wracają w świetnym stylu – i oby tego zapału wystarczyło także na przygotowywanie materiału na kolejną płytę.