Drugi dzień festiwalu pokazał niestety, że daleka droga dzieli jeszcze Open’era od wymarzonego przez organizatorów Roskilde, do którego optymistycznie porównują imprezę.

 

Zmieniły się godziny koncertów. Erykah Badu, która miała otworzyć koncerty na Scenie Głównej o godz. 19.00, została przeniesiona na 1.00 w miejsce Cool Kids of Death. Oficjalną przyczyną zmiany było spóźnienie się samolotu wokalistki. Nieoficjalnie dowiedziałam się, że Erykah nie chciała wystąpić jako pierwsza. A o zmianach wiadomo było chyba już dzień wcześniej, bo na telebimach, na których wyświetlano rozkład występów, nie podawano godziny koncertu CKOD. Swoją drogą, zaplanowanie występu Erykah Badu na początek, a koncertu CKOD na zakończenie (jako największej gwiazdy dnia?) było kiepskim pomysłem i organizatorom należą się za to baty.

 

Oprócz CKOD mieliśmy okazję usłyszeć Marię Peszek, która wystąpiła na Scenie Namiotowej. W czasie koncertu posługiwała się przeróżnymi rekwizytami, w tym pióropuszem i pluszowymi misiami polarnymi, które trafiły później w ręce publiczności.

 

Fantastycznie wypadł grający na tej samej scenie duet CocoRosie. Siostry Casady skrywały się pod mocnym makijażem i dużymi fryzurami. Muzyce towarzyszyły doskonale z nią współgrające obrazy.

 

Na plakatach informujących o artystach występujących na festiwalu brakowało jednej nazwy – Sex Pistols (chociaż pojawili się nawet mało znani wykonawcy). Po raz kolejny zawiedli organizatorzy, którzy nie chcieli uznać zespołu za jedną z największych gwiazd imprezy, obok takich muzyków jak Jay-Z, Massive Attack i Chemical Brothers. Nazwa zespołu miała być zapisana na plakacie mniejszymi literami, pewnie takimi jak Interpol czy Editors. Sex Pistols postawili warunek – albo będą zapisani na plakacie największymi literami, albo w ogóle. No i się nie pojawili.

 

Chyba właśnie występ Sex Pistols był największą pomyłką organizatorów pod każdym względem. Zespół, jak już wspomniałam, nie był największą gwiazdą festiwalu, ale nie zauważyłam, żeby specjalnie na występ któregokolwiek innego wykonawcy przyjechało tylu fanów. Organizatorzy wcisnęli pierwszy w Polsce koncert legendarnego zespołu do namiotu, w którym zmieściło się zaledwie około 2 tys. osób. Wielu zainteresowanych stało poza namiotem.

 

Sex Pistols zaczęli od „Pretty Vacant” i przez następne półtorej godziny zagrali wszystkie swoje najważniejsze utwory. Bisowali aż dwa razy. Przy pierwszym bisie publiczność skandowała „A-nar-chy! A-nar-chy!”. John napawał się chwilę tym dźwiękiem, po czym rzeczowo stwierdził: „Yeah, we might know that one” i zespół zagrał „Anarchy in the UK”. Wyglądało na to, że obie strony bawiły się na koncercie świetnie. A organizatorzy, miejmy nadzieję, dostali nauczkę na przyszłość.

 

Na Scenie Głównej w tym czasie zaczynała już występować Erykah Badu, której wspaniały głos i pozytywne przesłania trafiły do festiwalowej publiczności. Koncert momentami przypominał wiec, w czasie którego Erykah prezentowała swoje wartości i wierzenia. Zapewniała, że siła leży w ludziach i razem jesteśmy w stanie zdziałać wszystko.

 

Nie obyło się bez kolejnych potknięć organizatorów. Nieoficjalnie dowiedziałam się, że organizatorzy nie chcieli wydać przepustki na scenę dziewczynie, która prowadzi stronę internetową Badu i którą wokalistka zaprosiła na estradę w czasie koncertu. Erykah w dniu koncertu osobiście dzwoniła do organizatorów i prosiła o wydanie przepustki.

 

U organizatorów pojawił się też, przyprowadzony przez ochronę, pan w stanie wskazującym na spożycie, który podawał się za członka zespołu Sex Pistols i domagał się wpuszczenia na scenę. Tu jednak pracownicy festiwalu wykazali się refleksem. Szybko okazało się, że ów pan potrafi odpowiedzieć na pytania zadane mu po polsku.

 

Mimo licznych potknięć, był to zdecydowanie najciekawszy pod względem koncertowym dzień festiwalu. Publiczność mogła wybierać między koncertami Interpolu, Jaya-Z, Erykah Badu, Sex Pistols czy Gentlemana.