Dziewiątego lutego w Sali Kongresowej w Warszawie odbyła się premiera musicalu „Hair” w reżyserii Konrada Imieli. W polskiej adaptacji (Cezary Studniak) ulice Nowego Yorku zamienione zostały na loft, w którym zbierają się malarze, tancerze, narkomani. W tej scenerii (bardzo efektowna scenografia zaprojektowana przez Michała Hrisulidisa)  rozgrywa się historia młodych hipisów  - Claude’a Bukowskiego, George’a Burgera i Sheili.

W oryginale z lat ’60 XX w. „Hair” to opowieść o młodzieńczej walce o pozostanie sobą, wolności słowa i przekonań, negacji zastanych wzorców kulturowych, miłości i przyjaźni. Młody Claude Bukowski stacza wewnętrzną walkę pomiędzy naciskami konserwatywnych rodziców, którzy chcą aby młody chłopak wstąpił do armii i walczył za kraj w Wietnamie, a wpływem przyjaciół, którzy wyznają hipisowską ideę wolności i miłości. To opowieść o tym, że często, być może zbyt łatwo, odpuszczamy sobie realizację swoich młodzieńczych planów i „dorastamy” wybierając „łatwiejsze”, społecznie akceptowane szlaki życia i kariery.
Premierze „Hair” w latach ’60 towarzyszyła atmosfera skandalu obyczajowego (obecność kontrowersyjnych scen jak palenie flagi, dewiacje, nagość). Musical ten często jest określany jako obraz i manifest hipisowskiej kontrkultury. Wiele utworów po dziś dzień (po ponad 40 latach) jest rozpoznawana i wykorzystywana np. w remixach (np. „Let the sunshine”). Musical doczekał się wielu wznowień i adaptacji (w tym słynnej filmowej adaptacji MIlosa Formana).

W Sali Kongresowej zobaczyć mogliśmy musical w adaptacji Cezarego Studniaka. Główni bohaterowie to nadal hipisi, dylematy mają jednak bardziej współczesne.  Problem wojny wietnamskiej został zamieniony na problem zniewolenia człowieka poprzez anonimową pracę w korporacji. Zamiast amerykańskich żołnierzy widzimy na scenie ubranych w uniformy korporacyjnych pracowników, a spektakl kończy się symboliczną śmiercią osoby głównego bohatera poprzez włożenie garnituru.  Czy taka zamiana była korzystna? Mnie osobiście średnio przekonała, ale po reakcji publiczności mogę stwierdzić, że spektakl raczej się podobał. Podobnie za pretensjonalne mogę uznać przejście się po scenie jednego z aktorów w masce Guy’a Fawkesa…

To co jednak zrobiło na mnie  wrażenie to aranżacje utworów z musicalu. Po pierwsze świetne tłumaczenia utworów na język polski – zasługa Agnieszki i Konrada Imielów, po drugie choreografia (Małgorzata Fijałkowska-Studniak, Jacek Gębura) – zwłaszcza w drugim akcie, podczas sceny halucynacji Claude’a, oraz oczywiście wykonanie.
Ogólne wrażenie, jakie zrobił na mnie musical było pozytywne. Chociaż ideologicznie nie zgadzam się z przekazem, to jednak miło było sobie przypomnieć i posłuchać utworów, które chyba nigdy się nie zestarzeją.