Na żywo Lou i Andy’ego wspiera basista Jon Thorne. Cała trójka, stanowiąca zgrany team, wręcz zaraża swoją pasją do muzyki. O tym, że świetnie brzmiąca (i świetnie ubrana) Rhodes, zaczaruje wszystkich i skradnie serca nie tylko męskiej części publiczności byłem przekonany. Zaskoczeniem był natomiast potencjał showmana, który drzemie w producenckiej połowie Lamb. To Andy Barlow był panem i władcą widowiska- na scenie, odpowiedzialny za elementy perkusyjne i elektronikę, raz po raz znajdował energię na utrzymywaniu kontaktu z publicznością. Każdy jego ruch, nawet drobny gest nagradzany był entuzjastycznymi okrzykami i brawami.

 

W czasie wieczoru usłyszeliśmy sporą reprezentację nowego albumu m.in. Another Language, Butterfly Effect czy oparty na epickim, gitarowym refrenie Build a Fire. Grupa nie zapomniała także o malkontentach serwując im swoje największe przeboje na czele z Alien czy Little Things, nad którym unosił się duch mrocznego industrialu a rozmyte wizualizacje podkreślały eteryczny charakter utworu. Dla mnie najpiękniejszym momentem wieczoru pozostanie jednak niezawodny Gorecki. Już Gabriel zagrany dość szybko, zdążył mnie wzruszyć, ale okazało się, że było to dopiero szykowanie gruntu pod prawdziwą eksplozję dźwięków i emocji, jaką serwuje piosenka przywołująca pamięć polskiego kompozytora. Andy wybijający na bębnie mocniejsze akcenty utworu – coś niesamowitego! Z tym wykonaniem mogły konkurować tylko zamykające bisy Trans Fatty Acid – udane skrzyżowanie Massive Attack z Nine Inch Nails i kilka dobrych minut bezkompromisowego, trip-hopowego jeżdżenia po bandzie, z Lou na gitarze i psychodeliczną aranżacją.

 

„Jaki jest Wasz werdykt?”- to pytanie pojawiło się w trakcie wizualizacji do Gorecki. Nie mam żadnego problemu z odpowiedzią na to pytanie. Lamb stanowi klasę samą dla siebie i z pewnością, choć nie przepadam za określeniami tego typu, jest absolutnym faworytem w rankingu na najlepszy występ 2012 roku.