Tym bardziej ciekaw byłem jak radzi sobie na scenie, w swoim solowym repertuarze Piotr Rogucki - charyzmatyczny wokalista wyżej wymienionego zespołu, dyplomowany aktor
a przy tym showman pełną gębą. Ciekawość została zaspokojona a obawy niestety potwierdziły się.

 

Problem nie leżał w repertuarze, wykonaniu czy atmosferze koncertu. Największym wrogiem Piotra jest on sam, a dokładniej rzecz ujmując jego ego. Narcystyczna postawa Roguckiego
(ach te lateksowe spodnie i prześwitująca koszula) od początku atakowała zgromadzonych ze wszystkich stron, przez co muzyka ograniczona została do roli mało istotnego elementu, na tle, którego szalał niczym nieskrępowany wokalista. Zabawy z dmuchaną lalą przy
„Witaminkach” budziły jedynie zażenowanie. Przywodziło to na myśl twórczość Michała Wiśniewskiego z wszystkimi jej grzechami: przepychem, gwiazdorstwem i przecenianiem swojej wartości.

 

Na koncercie usłyszeć można było całość albumu „Loki – wizja dźwięku”, zagraną punkt po punkcie, piosenka po piosence (nie ma nic gorszego) z kilkoma „momentami”. Na plus należy zapisać liryczną część występu „ Mała” i „Szwajcarski nóż”. Utwory te potwierdziły wokalny potencjał Roguckiego. Bardzo dobrze wypadły także „ Argonauci”- udane połączenie rocka z muzyką góralską i mocno gitarowa tytułowa „Wizja dźwięku”
z sympatycznym przesterem a’la Jack White.

 

Reszta koncertu utonęła w morzu (jak i nie w oceanie) pretensjonalności, kiczu i masy niezrozumiałych metafor, przy których bawiła się tylko najbardziej zagorzała,
w znacznej mierze nastoletnia, grupa fanów.

 

Piotr Rogucki często powtarza, że jego największą pasją jest aktorstwo, przez co niestety myli przedstawienie z koncertem rockowym. Tak było i tym razem - szarżując na scenie krakowskiego Forty Kleparz wzbudzał we mnie jedynie politowanie.