Gdy na koncert można by rzec już kultowej i tak utytułowanej grupy (jako jedyny polski zespół gościł w audycjach Zane Lowe’a), która do tego promuje swój nowy (i najprawdopodobniej ostatni) album przychodzi około 100 osób… to ręce opadają. Chyba coś niepokojącego dzieje się z młodym pokoleniem i nie można tego tłumaczyć ani ceną biletów (tylko 25 zł) ani lokalizacją klubu (serce miasteczka studenckiego). Na szczęście garstka, która przybyła zgotowała zespołowi niesamowite przyjęcie, godne największych sław, a ten w zamian zagrał bardzo dobry koncert.

 

Zaczęli od „Chrystusa” i „Wiemy wszystko”, lecz nagłośnienie było tak fatalne, że występ (po korektach dźwiękowców) rozpoczął się tak naprawdę od trzeciego w kolejności „Karaibskiego” ze świetnym wersem – „jak na kogoś, komu jest tak źle wyglądasz całkiem dobrze”. Z rozbrajającą szczerością zespół przyznał, że nie ma jeszcze ogranych na żywo nowych kawałków, przez co z nowej płyty poleciały tylko „Dalej pójdę sam” i nagranie tytułowe – „Plan ewakuacji”. Usłyszeliśmy za to największe „przeboje” grupy, ale też utwory mniej znane, nieustępujące jednak w niczym tym bardziej popularnym.

 

Pierwsze reprezentowane były przez „Armie zbawienia”, „Spaliny” czy buntownicze „Butelki z benzyną i kamienie”, drugich natomiast dzielnie broniła „TV Panika”- krytyka komercyjnych mediów i ironiczny „Bal sobowtórów” z szalejącym na scenie Ostrowskim i wykrzyczanym przez wszystkich refrenem. Wszystko to zagrane z pasją i wyczuciem rockowej konwencji, mi osobiście, przypominające nieodżałowane Refused ( kto nie słyszał niech nadrabia szybko).

 

Koncert zakończył wyproszony i adekwatny do sytuacji „Afterparty”, po którym zespół zszedł ze sceny, a zgromadzona publiczność oddała się tytułowemu zajęciu, mimo iż „alkohol zwietrzał, spoważniały żarty a w płucach brak powietrza”.

 

Cool Kids of Death po trasie promującej „ Plan Ewakuacji” najprawdopodobniej zakończy swoją działalność. Pozostawi po sobie jednak pięć świetnych albumów, niezapomniane teksty, felieton Kuby Wandachowicza i wspomnienie koncertów, o których krajowa konkurencja może tylko pomarzyć.