Kilka minut po 20.00 na scenę wyszedł Jamie Woon i wspierający go na wszelkich instrumentach i laptopach, jakie się wokół znajdowały - Royce Wood. Obaj wyglądali na nieco onieśmielonych ilością zgromadzonych na sali ludzi, a także aplauzem, jaki wzbudzili. Na szczęście jednak nie powstrzymało ich to od rozpoczęcia występu.

Koncert rozpoczął się akustycznie, od ascetycznego utworu „Waterfront”, podczas którego Woon udowodnił, że nie potrzebuje modulować swojego głosu. Wersja utworu na żywo nie ustępowała w niczym tej studyjnej (może z wyjątkiem problemów z nagłośnieniem niezależnych od artysty). Po utworze rozległa się burza oklasków. Entuzjazm fanów rósł z minuty na minutę, apogeum osiągając przy piosence „Street”. Podczas tego utworu cała sala falowała i śpiewała z artystą. Dzięki tak ciepłemu przyjęciu, było widać, że Jamie i Royce nieco się rozluźnili i przymknęli oko na niedoskonałości wynikające z nagłośnienia, które niestety dawały o sobie znać (zwłaszcza przy „Lady Luck”).

Koncert trwał około godziny (wliczając w to bis) i to zdecydowanie można zaliczyć do jego niewielu wad. Podczas występu artyści wykonali prawie wszystkie utwory z płyty „Mirrorwriting”. Bis grany był już solowo przez Jamiego na gitarze. Pomimo, że artysta jako osobowość sceniczna prezentuje się nader powściągliwie, podczas bisu był już wyraźnie rozluźniony i rozbawiony całą sytuacją. Grając jeden z dodatkowych utworów, zdegustowany złym brzmieniem gitary, przerwał mówiąc „Sorry, this sounds like shit!”, szybko dostroił gitarę i kontynuował występ.

Głównym uczuciem towarzyszącym mi podczas opuszczania klubu był niedosyt. Z niecierpliwością czekam na kolejny krążek Jammie’go Woona i koncert promujący go w naszym kraju.