Dla mnie koncert rozpoczął się od amerykańskiego Julien-K i muszę powiedzieć, że wolałam uczyć się statystyki niż słuchać tego zespołu. Nie wiem, co skłoniło wytwórnię, żeby wybrać taką kapelę na support przed legendą nu-metalowego grania, ale nie był to dobry wybór. Ich muzyka to połączenie komercyjnych dokonań Depeche Mode z nowym Enrique Iglesiasem. Widać było, że dziewczynkom się podoba, ale naprawdę, ten zespół jest jakąś pomyłką. Nie wiedziałam czy mam się śmiać czy płakać. Ostatecznie wyszłam na papierosa, bo również ciężko było mi stwierdzić, czy gorsze jest patrzenie na tych metroseksualnych facetów, czy słuchanie równie metroseksualnego wokalu i beatów (DOSŁOWNIE!) „Umcy-umcy” w każdym z sześciu kawałków setu. W moich oczach nie uratował ich nawet iPhone z aplikacją z wyświetlanym tekstem „Kochamy Was, Polsko. Bawcie się dobrze”, którego wokalista dumnie prezentował, przechadzając się od lewej do prawej strony sceny. Na szczęście swój set zakończyli po trzydziestu minutach.

 Po pół godziny czekania na gwiazdę usłyszeliśmy pierwsze dźwięki intra do świetnego kawałka „Getting Away With Murder”. Bardzo fajnie wykonany numer i bardzo duże zaskoczenie jeśli chodzi o publiczność, która cały tekst odśpiewała razem z Jacoby’m. Zawsze strasznie mnie smuciło kiedy jakiś zespół, który lubię zmieniał diametralnie cały image. Tak jest też w przypadku Papa Roach. Z nu-metalowych „kolesi” stali się bandą oszołomów z eye-linerami, w dziwnych ciuchach i ze śmiesznymi natapirowanymi włosami. Ale co tu się dziwić. Taki jest trend i oni nie robią tego dla siebie, tylko po prostu ludzie to łykają.

Po pierwszym numerze usłyszeliśmy „Burn” z ostatniej płyty, następnie genialny „Between Angels And Insects” z „Infest”, czyli płyty, która zapoczątkowała ich popularność. Później kapela z Californii zagrała kolejny singlowy numer „Forever”. Po tych czterech utworach ciężko było mi się skupić na poszczególnych partiach gitar i wokalu, bo stopa za bardzo wybijała się pośród całej reszty zestawu perkusyjnego. Mimo wszelkich tego typu potknięć, muzycy dawali z siebie wszystko. Sami niejednokrotnie mówili, że Polacy są ich ulubioną publiką, dlatego i tym razem musieli pokazać, że duch niegrzecznych chłopaków z „Infest” gdzieś tam nadal w nich siedzi. Zagrali „Born With Nothing, Die With Nothing”, „Scars” (przed którym skandowali „Poland! Poland!”), “Time Is Running Out”, a także dwa numery z przedostatniej płyty “Hollywood Whore” i “Lifeline”. W najnowszym numerze “Kick In The Teeth”, Tobin (basista) nawet uraczył nas mini solówką, którą o dziwo było bardzo dobrze słychać. Po zagraniu czternastego kawałka, wszyscy już wiedzieli, że to czas na dwa ostatnie klasyki – „Dead Cell” i „Last Resort”.

 Przychodząc na ten koncert byłam negatywnie zaskoczona publicznością, wychodząc z niego byłam pełna podziwu dla ludzi, którzy od pierwszych wersów „Getting Away With Murder” aż do ostatnich w „Last Resort” śpiewali z Jacoby’m linijka po linijce. Jest to dowód na to, że ten zespół nie jest kapelą z syndromem jednej płyty. Nagrali sześć albumów i mi osobiście podobają się jedynie dwa, natomiast dla tych, którzy przyszli na ten gig nie było istotne, co Kalifornijczycy zagrają na tym koncercie. Dla nich istotne było, że przyjechali, dali z siebie sto procent a ich występ, publika zapamięta na długie lata. I tak w rzeczywistości było. Zespół przeszedł metamorfozę. Gra inaczej niż za czasów „Infest” i niekoniecznie mi się to podoba. Mimo wszystko mam do nich duży szacunek, bo udowodnili, że jako kapela grająca rock alternatywny nie mają sobie równych - muzycznie i koncertowo.