Mimo, że publika zgromadzona w warszawskiej Progresji nie była liczna i raczej wpisywała się w tendencje fanów Type O Negative (ciekawych jak to jest spotkać Johnny’ego Kelly), zgotowała zespołowi wyśmienite powitanie. Kapela odgrywanie, całego debiutanckiego albumu rozpoczęła od „To Die in Your Arms”, w którym wokal Sala zabrzmiał niespodziewanie grunge’owo. Zastanawiająca była obecność na scenie trzech gitar, zwłaszcza, że jedna z nich pojawiała się tylko w jednej czwartej utworów. Służyła wokaliście-gitarzyście raczej, jako narzędzie do zabawiania publiki wymyślanymi naprędce gitarowymi popisami. Następnie usłyszeć można było „Devil In the Closet”, „When Crows Descend Upon You” oraz „Meat the Wolf”, dodatkowo poprzeplatane inspirowanymi  między innymi „Lśnieniem” improwizacjami składającymi się również z riffów Type O Negative. Dzięki nim, pomimo dwóch całkiem długich przerw technicznych, Amerykanom udało się, zasługa liderów Matta Browna i Sala Abruscato, zachować płynność i świetny kontakt z publiką. Bardzo „szczodrą” publiką, która w podzięce za doskonałe „As Black As My Heart” i wyrazy podziwu od zespołu: „This is the best show ever”, co chwila donosiła na scenę tacki z shotami. A Pale Horse Named Death wysoki poziom i rewelacyjną atmosferę utrzymali do końca. Ukontentowane audytorium reagowało bardzo entuzjastycznie na każdy dźwięk płynący ze sceny. Kulminacyjnym  momentem było odegranie szybkiego, rockandrollowego „Serial Killer”, podczas którego wytworzył się skromny, acz  zdecydowanie dający radę circle pit. Pokaz zakończył się klimatycznym, gotyckim „Die Alone”.

Podsumowując, A Pale Horse Named Death koncertowo sprawdza się zaskakująco dobrze, nie dając się zaszufladkować, jako „jakaś tam formacja byłych muzyków kultowego zespołów X  i Y”. Następstwem niezwykłe klimatycznego i żywiołowego show było after party podczas, którego tak jak i w trakcie samego koncertu, było pełno wzajemnych, często bardzo wylewnych wyrazów wdzięczności. Ten wieczór na pewno zapadanie w pamięć na długo, zarówno publiczności jak i samym muzykom. Pozostaje polecić wszystkim Wrocławianom wizytę w Firleju – naprawdę warto!

Oprócz, gwiazdy wieczoru na scenie pojawili się Polacy z gotyckiego Lee-Leet, grający niezwykle eklektyczną, chociaż zdecydowanie mało ciekawą, mieszankę death metalu, doomu i tzw. „klimatycznego” grania.