Niestety, po raz pierwszy ta kameralna formuła nie zdała egzaminu. Głównie za sprawą nagłośnienia, które skutecznie zagłuszyło starania zespołu, stając się jednocześnie antybohaterem wieczoru. Aż dziw bierze, że kilka dni wcześniej w tym samym miejscu odbył się fantastyczny koncert brytyjskiego Lamb, gdzie słychać było każdy, nawet najdelikatniejszy i najbardziej subtelny dźwięk. Tym razem było inaczej - prawie przez cały występ atakowani byliśmy mało selektywnym brzmieniem, w którym tonął głos wokalistki - konia z rzędem temu, kto wie, co śpiewała Kasia w Umieraj stąd. Podobny los spotkał Faza delta ( zwłaszcza druga część utworu ) i Luli Lali, z którego wyłapałem tylko słowa tytułowe. Najgorzej było jednak w utworach anglojęzycznych, gdyż do fatalnego nagłośnienie dochodził jeszcze słaby angielski Nosowskiej. Naprawdę, myślałem, że gorzej od Artura Rojka w języku wyspiarzy śpiewać się nie da…

 

Na szczęście, gdzieś w połowie koncertu, głos Kasi zaczął przebijać się przez resztę instrumentów i od razu zrobiło się ciekawiej.

 

Większość numerów - szczególnie z tych okresu „pobanachowego” - dała się poznać od ostrzejszej, bardziej gitarowej strony, a schowana przez cały koncert za muzykami Nosowska w charakterystyczny dla siebie sposób przechodziła od śpiewu do prawie - wrzasku, osiągając mroczno-demoniczny efekt w Miłość! Uwaga! Ratunku! Pomocy!. Bardzo dobrze wypadły także Muka i, moim zdaniem najlepsza polska piosenka ostatnich 20 lat, [sic], przy której publiczność poddała się w końcu heyodźwiękom. A tych, co opierali się najdłużej, na łopatki rozłożył zagrany mniej więcej w połowie koncertu Teksański - ewidentnie najmocniejszy punkt programu.

 

Set podstawowy zakończył Vanitas, po którym Kasia podziękowała wszystkim za przybycie i Hey zniknął ze sceny. Długo jednak nie trzeba było ich prosić- chwilę później heyowa publiczność dostała najlepszy prezent. Czyli kwartet, jakich mało Boję się o nas, Cisza Ja i Czas, Schizophrenic Family oraz Moja i Twoja Nadzieja.

 

Podsumowując, bardzo nierówny koncert, który w ostatecznym rozrachunku oceniam na, używając terminologii szkolnej, dostateczny. Mimo to dalej uważam, że Hey to obok kończącego karierę Cool Kids Of Death ( Pati Yang i Poise Rite nie liczę, bo to bardziej wykonawcy brytyjscy niż polscy) najlepszy polski zespół, i jestem przekonany, że przy następnym naszym spotkaniu poprawią wyżej wystawioną ocenę.