Energia. To słowo chyba najlepiej oddaje to, co działo się na koncercie grupy w klubie Forty Kleparz. Kwartet z Islandii dowodzony przez charyzmatyczną i bardzo atrakcyjna wokalistkę to na scenie istny żywioł, nie zwalniający ani na moment szaleńczego tempa w rytm pulsującego mixu muzyki tanecznej i electopopu.

 

Set zespołu zbudowany był głównie na materiale z nowszej płyty Dry Land, co najwyraźniej zrobiło piorunujące wrażenie na publice, która już po niespełna dwóch kawałkach zdzierała gardła i podskakiwała w rytm muzyki. Nad syntetycznymi arpeggiami i pejzażami zbudowanymi przez obsługujących wszelkie samplery i syntezatory braci Hallura i Raggi Jónssonów górował tandem wokalistów – wspomnianej już wyżej Sunna ?órisdóttir (uzbrojona od czasu do czasu w keytar i flet klawiszowy) i Janus Rasmussen (obsługujący także automat perkusyjny, pady i dodatkowy syntezator).

 

Usłyszeliśmy m.in. This Heart, złowrogie Pro Choice czy balansujące na granicy fałszu i surowo oprawione How Do We Know. Nie zabrakło też rzeczy starszych, na czele z przejmującym chóralnym refrenem w Red Egypt, którego połamana struktura, przesterowane syntezatorowe solówki i podkręcone do granic możliwości brzmienie były punktem kulminacyjnym wieczoru, a zarazem sprawdzianem iście kondycyjnym dla wielu zgromadzonych.

 

Na szczęście dla mnie i kilku innych osób zespół pod koniec zwolnił, zanurzając się w zimnej, północno-depresyjnej atmosferze - monumentalne Moonstone i kończące występ, oparte na surowym brzmieniu i industrialnym wręcz rytmie, Dry Land przywodziły na myśl momenty chwały w twórczości Depeche Mode czy kultowego już The Knife.

 

Jak mogę skomentować ten występ? Było to jedno z najbardziej żywiołowych wydarzeń, w jakim przyszło mi wziąć udział. Można powiedzieć, ze Bloodgroup przeprowadziło w Forty Kleparz transfuzje krwi i musiała być to grupa 0, bo wszystkim udzieliły się pozytywne emocje, którymi emanował zespół.