Hourglass. Nie tak rockowa jak poprzedniczka, ale równie organiczna i pełna pasji.
Bardziej wyrazista  i zwarta artystycznie. Jest dojrzałym świadectwem dojrzałego muzyka, który na scenie wraz ze swoim macierzystym zespołem- Depeche Mode, występuje już od ponad dwudziestu lat.

 

 Paper Monster pozostawiał pewien niedosyt. Zupełnie tak jakby Dave szukał dopiero swojej własnej artystycznej drogi, którą mógłby pewnie kroczyć. Hourglass w stanie niedosytu, gwarantuje wam to, na pewno już nikogo nie pozostawi.

Co się zatem zmieniło? Ano wiele. Powróciła doskonale znana ( i chyba oczekiwana )  z twórczości DM elektronika. Choć materiał został nagrany w znacznej większości na żywo, to jednak elektro-popowe brzmienie zdecydowanie wybija się tutaj na pierwszy plan, spychając   gitary czy bas w odleglejsze rejony .Zresztą gitary, jeśli już się pojawiają,  są bardzo spokojne i stonowane. Wkomponowują się doskonale w strukturę piosenek, które są w większości dość delikatne i klimatyczne. Zdecydowanie pobrzmiewają się na tym albumie echa depechowskiego Excitera , która to płyta uważana jest  przez wielu ( i chyba słusznie ) za najbardziej stonowane dzieło Anglików. I tak „Miracles” penetruje melancholijne rejony, znane choćby z „Shine”,  „Use You” swoją zadziornością kojarzy się jednoznacznie  z „The Dead Of Night”, natomiast „Down” ze swoim nieco depresyjnym i smutnym klimatem, ociera się o przepiękny kawałek „When The Body Speaks”.

Z tej stylistyki wybija się natomiast  „Deeper and Deeper”, który brzmi niczym któryś  z klasycznych numerów Nine Inch Nails. 100% industrial tworzy chaotyczną i przesączoną erotyką atmosferę. Całość dopełnia zachrypnięty i „brudny” wokal Gahana. Genialna rzecz.
Najbardziej Dave’owski jest chyba singlowy „Kingdom”. Chłodna i zimna elektronika spotyka się tutaj z ciepłym i melodyjnym głosem wokalisty, tworząc bardzo ciekawą i niepowtarzalną atmosferę. Na koniec natomiast pozostawiłem sobie jedną rzecz:. „Littre Lie”. Lata 80 powracają, odkryte na nowo i przetworzone na dzisiejsze warunki. Jest to typowa depechowska melodia, która bez większych problemów mogła by się znaleźć na „Music For The Massem”. Aż ciarki momentami przechodzą po ciele...

 

 Jeszcze słowo o tekstach. Są przepełnione dziwną goryczą i tęsknotą. Tęsknotą- za młodością, prawdą, sensem. Goryczą- niemożności sięgnięcia absolutu i przejścia, choćby na chwilę, na drugą stronę rzeczy. Z ust czterdziestoletniego, doświadczonego przez życie muzyka, przekaz ten brzmi naprawdę szczerze, momentami wręcz wstrząsająco.

 Słuchając takich albumów jak ten, zastanawiam się, na ile człowiek sam, świadomie tworzy swoją muzykę, a na ile jest pewnego rodzaju „narzędziem” , które przekazuje treść pisaną mu przez „coś większego od niego”. I obojętnie czy nazwiemy to Bogiem czy wszechświatem. Dobrze, że piękno potrafi odnaleźć jeszcze środki wyrazu. Nawet jeśli kanałem do tego potrzebnym jest człowiek- Dave Gahan