Przyznam, że Linkin Park spisałam już na straty. Nu metal dogorywa, a panowie przez cztery lata nie dawali znaku życia, więc obawy były jak najbardziej słuszne. Zespół jednak powrócił i to z samym Rickiem Rubinem jako producentem. Mało tego, że powrócił to zrobił to w stylu  zasługującym na największe pochwały.

 Po singlowym, fantastycznym nota bene „What I’ve done” jeszcze tego nie słychać. Co prawda Shinoda zamiast rapować złapał tam za wiosło, ale muzycznie to znane nam z poprzednich dwóch wydawnictw zespołu klimaty. Fajne riffy, scretchowanie w tle, spokojniejsze zwrotki rozkręcające się w ostrzejsze refreny. Ale po przesłuchaniu całej płyty, już wiemy, że mamy do czynienia z praktycznie inną grupą. Nie nu metalową, nie tak bardzo wtórną, jak dotychczas. Za to o niebo lepszą, oryginalną, poszukującą nowych rozwiązań, nieograniczającą się do znanych patentów. Mike jeśli już rapuje tak jak np. w pełnym luźnej atmosfery „Bleed it out”, to w tle mamy świetny riff,  oklaski, a la pijackie śpiewy kolegów i wszystko brzmi jak spontanicznie nagrany kawałek dla żartów. Nijak się to ma do „Crawling”, „One step closer” etc.  „Hands held high” druga piosenka z melorecytacją Shinody, powoduje samoistny opad szczęki. Tym razem jest poważnie (ogólnie o staczającym się na dno świecie), podkład to jedynie pianino i perkusja, w refrenie wybrzmiewa „amen”, a w całości nie sposób się nie zakochać. Tak samo jak w dwóch balladach, które są moimi ulubionymi pozycjami na „Minutes to midnight”. „Leave out all the rest”- jedna z piękniejszych melodii jakie ostatnio słyszałam, delikatny śpiew Chestera, bogata produkcja, fajne słowa. „The little things give you away” – wieńczący album sześciominutowy, pysznie rozwijający się numer, z akustyczną gitarą we wstępie, szczyptą elektroniki i fantastyczną solówką w finale. O czym jeszcze warto wspomnieć? Może o „In between”, który cały oparty jest na smyczkach. Albo o „Valentines day”, urzekającej prostotą, najmniej dopieszczonej jeśli chodzi o produkcję piosence. Obie to propozycje raczej spokojne, ale właśnie takie najlepiej wychodzą Linkin Park po liftingu. Co prawda mocniejszym „Given up” czy „No more sorrow” nie można nic zarzucić, ale to nie one tworzą niesamowity klimat tego krążka.

 Nie jestem fanką nu metalu i z „Hybrid theory” czy „Meteroa” w ucho wpadły mi może z trzy kawałki. Tym bardziej jestem zadowolona z przemiany jaką przeszedł Linkin Park. Pokazali na „Minutes to midnight”,  że mają talent do pisania pięknych, melodyjnych, chwytliwych piosenek, trzeba ich było tylko pozbawić ich własnych ograniczeń. Myślę, że wielką rolę w tym procesie miał Rubin. Po raz kolejny potwierdził zatem, że jest genialnym producentem.