Na swojej najnowszej płycie Leniwiec potwierdza, że gra lekko, łatwo i przyjemnie. Od czasu ostatniego wydawnictwa – „Reklamy na niebie” – skład zespołu został poszerzony o Agnieszkę Szpargałę (wokal, saksofon) oraz gitarzystę – Pawła Wrocławskiego. Wyszło to grupie zdecydowanie na dobre.Wzbogacenie sekcji dętej i mocniejsze brzmienie gitar to największe atuty najnowszej płyty ekipy z Jeleniej Góry.

„Droga” to dwanaście numerów utrzymanych w bardzo popularnym w Polsce stylu - połączeniu tradycyjnego punk rocka ze ska oraz reggae. Nie ma tutaj miejsca na wirtuozerię. Prosta sekcja, jednostajne gitary – z zaskakująco mocnymi jak na tę grupę przesterami, sporo przeszkadzajek i wokalne duety Muchy i Agis. Niestety warstwa tekstowa jest co najwyżej mierna. Nie słychać aby zespół przyłożył się do tego tematu. No chyba, że jest tam ukryte jakieś przesłanie, o którym dowiemy się w odpowiednim czasie. Fragmenty w rodzaju „Ręka, gałka, radio, pałka”, „Pamiętam dary – ze Stanów twardy ser”, „Czarna jest noc i czarne są opony”, „Otwórz buzię, zamknij oczy, może jeszcze pieniądz wskoczy” pozostawię bez komentarza.

Leniwiec nagrywając „Drogę” spędził w studio pięć miesięcy i to słychać. Brzmienie stoi na przyzwoitym poziomie, nie trzeba się domyślać na jakich instrumentach grają muzycy. Na osobną uwagę zasługuje opakowanie w którym znajduje się płyta. Jego autor – Michał Dziekan – idealnie oddał motyw tytułowej drogi, a dodatkowo fajnie zobrazował ilustracjami kilka utworów z albumu. „Droga” skierowana jest do kręgu osób kochających punk, reggae i ska. Poza tym gronem, płyta raczej nic wielkiego nie osiągnie.