„1” jak sama nazwa wskazuje to pierwszy album nowych podopiecznych Mystic Production. Zawiera 12 kompozycji, przy czym jedną w podwójnej wersji – polskiej i angielskiej. Piosenka „Emily”, o której mowa, jest z resztą jedynym ukłonem zespołu w stronę rodzimego języka. Reszta utworów, jak i cała poligrafia jest w języku angielskim. Trzeba jednak przyznać, że The Boogie Town jako jeden z nielicznych polskich zespołów całkiem sprawnie się nim posługuje.

 

Całość albumu utrzymana jest w szeroko pojętej stylistyce rockowej z elementami popu i soulu. Niestety wyraźnie górujący nad całością wokal, zagłusza brzmienie i melodyjność gitar (zresztą nie tylko gitar). Dość charakterystyczna barwa głosu wokalistki sprawia, że nie można nie porównać takich utworów jak „It Doesn’t Matter” czy „Favorite Enemy” do twórczości Skunk Anansie. Co niewątpliwie jest przecież zaletą. Album zawiera głównie utwory o średnim tempie („Somebody Else”, „Blade It All My Love”), które nie pozwalają w rezultacie ani bujać się ani skakać. „Get Out The Way”, który ma zadatki na szybki, pełen energii utwór zostaje z niej w rezultacie odarty. Płyta zawiera również wolne, z wiodącymi dźwiękami pianina, piosenki takie jak „Emily” czy „Not Scared”.
 
Słuchając albumu The Boogie Town, tak naprawdę nie ma się do czego przyczepić. Może trochę obawę budzi fakt braku spójności między nazwą zespołu, imagem prezentowanym na okładce płyty a muzyką tworzoną przez zespół. Poza tym jak na debiutanta jest to naprawdę przyzwoity krążek. Słucha się go całkiem przyjemnie, jednak brakuje mu „tego czegoś” – pewnej przebojowości, chwytliwych kawałków, hitu który pozwolił by zespołowi zagościć na dłużej w świadomości słuchaczy.