Lost Soul powraca po  po czterech latach milczenia. W nowym składzie i z nowym albumem.

Płytę rozpoczyna „Revival”. Niepokojące, niemal ambientowe dźwięki stanowią intro do pierwszego utworu. Jednak już niedługo na pierwszy plan wysuwają się gitary a następnie potężna sekcja rytmiczna. Trudno o lepszy wstęp. Moc i szybkość. Chwilę później otrzymujemy celnie wymierzony cios, którym jest wstęp do “Personal Universe”. Tu już nie ma łagodnego wprowadzenia – perkusyjne solo oraz chore wręcz tempa, które funduje nam perkusista zespołu, Desecrate’a udowadniają, że polscy perkusiści metalowi to światowa czołówka. Następny w kolejności numer to „...If The Dead Can Speak”. To chyba najspokojniejszy kawałek na płycie. Klasyczna podwójna stopa, rwane riffy i melodyjna solówka pod koniec, może przypominać dokonania bardziej thrashowych zespołów. Warto również zwrócić tutaj uwagę na znakomitą, dobrze wyeksponowaną grę basisty – Damiana.  Czwarty  numer, „216” nie pozostawia jednak żadnych złudzeń, że mamy do czynienia z rasową death metalową załogą. No i oczywiście growl Jacka, który nie pozostawia wiele do życzenia.

W „One Step To Far” mamy nieco senny początek. Ale niebawem znowu jesteśmy atakowani  huraganem dźwięków. Ciekawą alternatywą dla ultra szybkich partii są te bardziej rwane, grane niemal marszowo fragmenty i melodyjne solówki. Potwierdza to także „Breath of Niburu”. Powolny, potężny numer niemal od razu przywodzi na myśl dokonania Nile. Również samo brzmienie i budowa utworu, w której można usłyszeć różne, niemal orientalne smaczki, kojarzą się z amerykańską formacją.

„Divine Project” to przedostatnia kompozycja na płycie. Podobnie jak poprzednie kawałki, również ten charakteryzuje się precyzyjną, niszczycielską siłą. Prawdziwa potęga. Na sam koniec Lost Soul przygotował swoim słuchaczom prawie 10. minutową suitę. Podobnie jak w przypadku „Breath of Nibiru” również tutaj słyszymy orientalne zagrywki. Bardzo dobre zamknięcie płyty. Brutalne i zarazem majestatyczne.

Krążek zatytułowany „Immerse in Infinity” przynosi 9 premierowych nagrań, które łącznie trwają 55 minut. Najkrótszy numer trwa tutaj nieco ponad 5 minut, najdłuższy blisko 10 minut. No właśnie. To w sumie moje jedyne „ale”. Nie do końca rozumiem taki zabieg. Te kawałki są oczywiście świetnie zagrane, do produkcji też nie bardzo można się przyczepić. Jednak taka długość to niemal wyzwanie, nawet dla osób, które są miłośnikami takich ekstremalnych dźwięków. Mimo różnych zwolnień i zmian tempa, ma się chwilami wrażenie, że  moc która bije z tych numerów w pewnym momencie gdzieś ucieka. Z drugiej strony nie można tego traktować jako wady – co kto lubi. Do mnie to niestety nie przemawia. „Immerse In Infinity” to album zdecydowanie godny polecenia. Zwolennicy ciężkich brzmień z pewnością będą usatysfakcjonowani tym krążkiem. Zaletą jest również bardzo eleganckie wydanie w formie digipacka, które ukazało się nakładem Witching Hour Production.