Trzeba przyznać, ze  23-letni Szwed umiał wykorzystać swoje pięć minut sławy. Występ w Idolu, a następnie w Tańcu z gwiazdami spowodował, że stał się bardzo popularny. Idąc za ciosem w  2007 roku wydał swoją debiutancką płytę „Stand by for…”, która jak łatwo można było przewidzieć pokryła się platyną. Teraz przypomina o sobie drugim krążkiem pt. „MZW”. Niestety wypełniają go wyjątkowo marnej jakości dźwięki spod znaku disco/pop.
Niewiele się dzieje przez pierwsze pół godziny trwania albumu, chociaż jej początek prezentuje się dosyć zachęcająco. Jako pierwszy zaserwowano nam dynamiczny i przebojowy „Hope And Glory”. Chociaż momentami użyta w nim melodia przypomina tą z lunaparku nie przeszkadza to jednak za bardzo w jego słuchaniu.  Jak na otwarcie jest naprawdę nieźle. Również drugi „One Minute More” prezentuje się całkiem przyzwoicie. W przeciwieństwie do „Hope And Glory” jest bardziej nastrojowy. Nie wpływa to jednak w żadnym stopniu na jego chwytliwość. Możemy w nim usłyszeć motyw z utworu 2 Paca pt. „Changes”. I to byłoby na tyle pochwał pod adresem Mansa, gdyż aż do dziesiątego kawałka jest przede wszystkim źle lub bardzo źle, a tylko momentami nienajgorzej. Właściwie w tym miejscu radzę pominąć kawałki od numeru 3 do 9, i od razu włączyć dziesiąty. Ja jednak jako recenzent musze zająć się także tą częścią albumu. Na pierwszy planie znajdują się tutaj przede wszystkim dźwięki bezbarwne, nijakie i wyjątkowo kiczowate. Nieważnie czy są wykorzystane w szybszych czy wolniejszych aranżacjach – zawsze brzmią tak samo tandetnie. Jedynie trochę wyższy poziom w tym zestawie prezentują  „Imposible” i „Rewind”.
Ponownie interesująco robi się począwszy od dziesiątego „A Stranger Saved my life”. To momentami mająca dosyć liryczne zabarwienie ballada o przyjemnej wpadającej w ucho melodii i takim samym  refrenie. To aż dziwne, że tak dobra kompozycja znalazła się na tym albumie. „Whole New World” to kolejna bardzo dobra nastrojowa kompozycja charakteryzująca się zróżnicowanym tempem, świetnym refrenem oraz bijącą z niej  pozytywną energią. Natomiast kończąca naszą przygodę z krążkiem Mans Zelmerlowa  „Hold on” jest już zdecydowanie bardziej dynamiczny, chociaż jest też kilka zwolnień. Możemy usłyszeć w paru fragmentach chórki, co tylko na dobre wyszło temu kawałkowi.
Zdaje sobie sprawę, ze nie powinno się mieć wygórowanych oczekiwań względem takiego gatunku jak disco/pop. Najważniejsze, żeby było to muzyka przebojowa i melodyjna, przy której można potańczyć. Niemniej jakieś minimalne wymagania obowiązują również w przypadku takiej lekkiej i przyjemnej muzyki. Niestety większość materiału wypełniająca „MZW” ich nie spełnia. 
Największą wadą tego krążka jest brak pomysłu na chwytliwą i przyjemną dla ucha melodię, która stanowi bardzo ważny element w tego rodzaju muzyce. Co prawda na „MZW” melodii mamy pod dostatkiem, ale niestety w wyjątkowo marnym, niemal jarmarcznym wydaniu. Brzmi ona jakby była przeznaczone do wiejskiej dyskoteki w podupadającej remizie, gdzie słuchacze za topowe osiągnięcie rodzimej fonografii mają dokonania wywodzących się z disco polo zespołów Boys lub Akcent.
Parę słów wypada poświęcić wokalowi Mansa, który budzi takie zachwyty w jego rodzinnym kraju. Na mnie jego „popisy” wokalne nie robią jakiegoś piorunującego wrażenia. W większości utworów znajdujących się na „MZW” Szwed prezentuje się co najwyżej poprawnie. Jego sposób śpiewania jest zbyt mało zróżnicowany, a przez to z czasem staje się monotonny.  Jedynie w pojedynczych  utworach pokazuje się z trochę lepszej strony np. „One minute more”, „Home” czy  „Whole New World”. Wobec piosenkarza mającego już całkiem spore doświadczenie sceniczne należy wymagać zdecydowanie więcej.
Żeby uznać tą płytę za średnią należałoby zostawić na niej tylko dwa pierwsze i trzy ostatnie kawałki, a to wszystko co znajduje się pomiędzy nimi spalić i zniszczyć. A, że nie można tego zrobić stąd taka, a nie inna ocena.