Pierwsza, solowa płyta Sidneya Polaka była sporym wydarzeniem na polskim rynku. Zwłaszcza, że znany z grupy T.Love perkusista wystąpił na niej w roli wokalisty, a muzyka zawarta na tym krążku to pozytywna i energetyczna mieszanka rapu, reggae, folku i rocka.
   Na drugi album musieliśmy czekać aż 5 lat. Jednak nasza cierpliwość została nagrodzona i otrzymaliśmy bardzo dojrzałą, osobistą, jak mówi sam muzyk, wręcz egocentryczną, płytę naładowaną pozytywną energią.

   O ile solowy debiut Polaka dało się jeszcze wpasować w bardzo rozciągnięte ramy gatunkowe, to „Cyfrowy Styl Życia” wymyka się wszelkim szufladkom. Właśnie od wyraźnego sprzeciwu wobec przyczepiania muzyce etykietek zaczyna się ten krążek. Otwierający „Szach-Mat”, jest swoistym manifestem przeciw muzycznym szufladom i zarazem jednym z najlepszych utworów na płycie. Bluesowo-rockowa mieszanka wzbogacona o nawiązanie do „Personal Jesus” Depeche Mode świetnie reprezentuje styl „Cyfrowego Stylu Życia”, to idealny numer singlowy. Kolejny utwór „Deszcz” jest już zdecydowanie słabszy. Irytujący refren i zapadający w pamięć cyfrowy bit pod koniec, to jedyne co wokalista ma do zaoferowania w tym kawałku. Na szczęście „Deszcz” jest jedynie małym spadkiem formy przed wybuchem pozytywnej energii w postaci bardzo osobistego raggowego numeru „Blask”, nagranego we współpracy z EastWest Rockers. Następne kompozycje: lekko rockowa „Miłość w formacie jpeg” oraz „Zwolnij dziś” w stylu reggae są potwierdzeniem, że artysta nie odszedł od metaforyczno-ironicznej liryki, za pomocą której opisuje swoje własne życie oraz problemy współczesnej polskiej rzeczywistości. Mówiąc o warstwie lirycznej na tym albumie, trzeba wspomnieć o rewelacyjnym „To był dzień w Warszawie”, w którym pozytywnie nastraja charakterystyczny motyw pożyczony z „Bongo Bong” Manu Chao oraz romansie z poezją w „Wieżowcach”, który mimo że nie do końca udany, to słucha się go bardzo przyjemnie. Gdyby ktoś mi powiedział, że na płycie Sidneya Polaka znajdę utwór... COUNTRY, a w nim solówkę, nigdy bym nie uwierzył, chociaż po Fiszu rapującym o Iron Maiden, niewiele mnie już dziwi. Wyobrażacie sobie, Sidney Polak i country? Nie? To zachęcam do kupna „Cyfrowego Stylu Życia”. Zwłaszcza że „Mary & Jerry” został nagrany jako wokalna rozmowa między pijakiem i kochającą, czekającą na niego w domu żoną bądź kobietą, w duecie z Kasią Nosowską i poza wszystkim to niesamowita, klimatyczna kompozycja.
   Niestety „Cyfrowy Styl Życia” ma też wady. Dokładniej, jedną poważną – brak potencjalnych przebojów. Muzyka Polaka jest specyficzna, większości słuchaczy, szczególnie tym, którzy słuchają głównie radia, artysta kojarzy się z otwieraniem wina albo pierwszą wódką na Chomiczówce. Na szczęście, na nowym krążku nie usłyszymy o otwieraniu wina z dziewczyną (Trochę łysa ta dziewczyna, ale...), ani o innych wymiarach. Usłyszymy za to bardzo przyjemny i wesoły kawałek, przypominający stylem pełne ironii i humoru dokonania sympatycznego rapera z warszawskiego Służewca; oraz oldschoolową „Natalię”. Dlatego, przeboje są tutaj jeszcze bardziej potrzebne. Przeboje, które mogę dotrzeć do większej liczby odbiorców, które zachęcą ich do posłuchania tej płyty. Płyty dojrzałej, świetnie skomponowanej, ciekawej i przede wszystkim bardzo dobrej. Płyty, której dzięki np. pijackiemu „Sztormowi”, dubowemu „Ostatniemu dźwiękowi”, czy energetycznemu „Skuterowi” słucha się równie dobrze na słuchawkach podczas podróży do pracy przez powoli budzące się miasto, jak i podczas relaksu w domowym zaciszu.