Flo Rida jest zarówno szczęśliwym jak i nieszczęśliwym artystą. Mimo rosnącej popularności cały czas chodzi za nim przekleństwo w postaci „Low” – singla, który przyniósł mu popularność, singla, który został umieszczony na ścieżce dźwiękowej do „Step Up 2”. Bądź co bądź filmu topowego (wiadomo, dzięki tym wszystkim „You Can Dance”, „Taniec z Gwiazdami” itp., taniec jest u nas na topie), ale nie stojącego na wysokim poziomie. Przez to, Flo Rida zawsze będzie kojarzony właśnie z tym... delikatnie mówiąc średnim filmem i singlem „Low”, który wcale nie należy do najlepszych w jego karierze. Z drugiej strony ten utwór pomógł artyście wypłynąć i mam nadzieję, że dzięki jego popularności „R.O.O.T.S.” trafi do wielu słuchaczy.

 

   Drugi album rapera rozpoczyna się od bardzo przyjemnego, niewymagającego „Finally Here”, podczas którego można się wyluzować przed resztą płyty. Kiedy ogarnie już nas wesoły nastrój, Flo Rida uderza z prawdziwym hitem, nagranym z Nelly Furtado, świetnym, tanecznym „Jump”. Ten kawałek idealnie pasuje do klubowej imprezy jak i do domowego odtwarzacza. Sprawia, że palec sam wędruje w stronę magicznego przycisku z napisem „Repeat”. Z resztą kolejne kompozycje nie zostają daleko w tyle, np. klubowego „Gotta Get It”, czy duetu z Ke$hą „Right Round”, bardzo dobrze się słucha. Szczególnie uwagę przyciąga kolaboracja z młodą wokalistką, dla niektórych będzie to bardzo miła podróż w czasie, ponieważ w tym utworze usłyszymy cieszące ucho sample z „Blue (Da Ba Dee)” Eiffel 65. W drugiej części płyty znajdziemy więcej kompozycji w klimacie rap, niestety dużo gorszych od tanecznych numerów w stylu „Right Round”. Dużym zaskoczeniem było dla mnie „Available”, w którym głos Akona, zwykle irytujący, okazał się bardzo przyjemny. Zapewne jest to zasługa nie samego wokalisty, a producenta tego utworu, którym jest will.i.am. „R.O.O.T.S” rządzi pewien przedziwny paradoks. Otóż, na tym albumie średnie, rapowe kawałki muszą ustąpić tym bardziej „imprezowym”, żeby nie powiedzieć „bounce'owym”. Na przykład „Never” nie ma szans w pojedynku ze świetnym „Sugar” (znowu te sample Eiffel 65) i pięknym głosem Wynter, która śpiewa, że jej usta są jak cukier. Drugi album Flo Rida kończy się rewelacyjnym, oldschoolowym „Rewind” z gościnnym udziałem Wyclefa Jeana. Jedyny numer na płycie, którego warstwa liryczna jest warta większej uwagi.
„R.O.O.T.S” początkowo sprawia wrażenie płyty nierównej, zapewne dlatego, że każdym utworem zajmował się inny producent, bądź zespół producencki. Jednak po kilku przesłuchaniach okazuje się, że jest to album bardzo spójny, pomimo różnic w poziomie poszczególnych kompozycji. Niestety, paradoks tego krążka powoduje, że nie słucha się aż tak przyjemnie, jak mogłoby się wydawać na początku. Mimo wszystko jest to bardzo dobra płyta, która idealnie nadaje się na imprezę. Jednak Flo Rida powinien zrezygnować z nagrywania rapowych utworów i skupić się na tych bardziej popowo-klubowych.