Ashanti – The Vault

Piosenkarka jest obecna na scenie muzycznej od dobrych lat. Zadebiutowała w 2002 roku krążkiem „Ashanti”. Od tego czasu wydała jeszcze trzy albumy i była aż jedenaście razy nominowana do nagrody Grammy, choć tą statuetkę zdobyła tylko raz, właśnie za debiut. „The Vault” zajmuje dość specyficzne miejsce w dorobku artystki, gdyż wypełniają go kompozycje które stworzyła pod koniec lat dziewięćdziesiątych. Tak więc teorytycznie powinna ona pokazać jak bardzo jej muzyka w tym czasie ewoluowała. Ja jednak większych różnic pomiędzy Ashanti sprzed 10-11 lat, a tą na „Concrete Rose” czy „The Declaration” nie widzę. Z pewnością obecnie wokalnie trochę lepiej się prezentuje, jak również jej utwory są bardziej dojrzałe i przemyślane. Ale jak na tak długi okres to raczej niewielki postęp.
  Wróćmy jednak do dania głównego. Jaki jest „The Vault”? Przede wszystkim przewidywalny. Nie ma tutaj dźwięków, których obecność by nas mogła zaskoczyć. Nie wyróżnia się on niczym szczególnym na tle innych podobnych wydawnictw z gatunku R’n’B, jakie powstały w tamtym czasie. Co prawda Ashanti próbuje ułatwić nam podróż przez zawartość tego krążka, chociażby poprzez jego zróżnicowanie. Tak więc z jednej strony możemy usłyszeć dynamiczne, energetyczne kawałki takie jak chociażby „Let’s do something crazy”, „Satisfy” czy „To the club”. Z pewnością mają one spore szansę by rozkręcić  wiele imprez i dyskotek. Z kolei w „Where I stand”, „Show you” czy „Girls in the movie” pokazuje nam zdecydowanie bardziej nostalgiczne oblicze. W tych utworach na pierwszy plan wybija się jej smutny głos. Niewiele to jednak pomaga wobec faktu, że większość kompozycji jest dosyć przeciętnej jakości. Jedynymi elementami, które je trochę ratują są chwytliwe, łatwo wpadające w ucho refreny. Dodatkowo są one do siebie zbyt podobne.  Pozytywnie pod tym względem wyróżniają się „Imagine life” , „Pretty little flower”, „Saw your face” i „Girls in the movie”. Każdy z tych utworów jest na swój sposób interesujący, w sposób bardziej widoczny  odcina się od reszty. W „Imagine life” jest to przyjemna melodia przy której można się zrelaksować, w „Pretty little flower” popis wokalny Ashanti, a „Girls in the movie” ciekawy, lekko trip hopowy  podkład muzyczny.
  Natomiast zupełnie chybionym pomysłem był gościnny udział dwóch muzyków Flo Rida („Let’s do something crazy”) i Star of  F.A.M („Pretty little flower”). Nie chodzi o to, że wypadli jakoś wyjątkowo źle. Zaprezentowali się całkiem przyzwoicie. Niemniej ich obecność nic nie wniosła do tych utworów. Naprawdę nic by się nie stało, gdyby w nich nie wystąpili. Chyba, że w zamierzeniu miało to zwiększyć ilość sprzedanych płyt. W tym przypadku wycofuje swoje uwagi.
   Sprawą niezwykle istotną w takim gatunku muzycznym jak R’n’B jest głos. Cóż,  jego barwa u Ashanti jest dosyć interesująca, momentami ciepła i spokojna, a w innym momencie nabiera bardziej drapieżnego odcienia.  Mimo wszystko  jej wokal nie wyróżnia się niczym specjalnym na tle innych wykonawczyń z nurtu R’n’B. Brak w jej głosie pewnego rodzaju magii, która uwodzi słuchacza. Swoim śpiewem hipnotyzują Stina Nordemstam, Norah Jones, Katie Melua czy Tori Amos. Z pewnością natomiast nie robi tego Ashantii.
  Nie możemy zapomnieć o tekstach, bo liczy się nie tyko jak śpiewa, ale także o czym śpiewa Amerykanka. Tematy poruszane przez nią na „The Vauly” nie należą do specjalnie odkrywczych. Możemy się z nich dowiedzieć jak trudno być w związku oraz ile wysiłku trzeba włożyć, by znaleźć swoją drugą połówkę. Poza tym jest mowa o rozstaniach i szczęśliwych powrotach. Uogólniając jest o miłość i wszelkie związanych z nią przyjemnościami, jak i komplikacjami.
  Na „The Vault” nie ma przebojów, które mogłyby powalić nas na kolana. Niemniej momentami słucha jej się całkiem  przyjemnie. Niewątpliwie jest to gratka dla fanów Ashanti, którzy będą mogli jeszcze lepiej poznać (od strony muzycznej) swoją idolkę.