Tym razem black metalowy mrok nadciąga z deszczowej Wielkiej Brytanii (nie ma jak idealnie zgranie się muzyki i pogody). Grupa funkcjonuje od dobrych kilku lat. W tym czasie wydała debiutancki krążek „Pathogen”, kilka epek oraz demówek. „World Suicide Machine” to ich drugi album.
Pierwszą rzeczą jaka zwraca naszą uwagę to (pomijając w tym miejscu  mroczną okładkę)  zaskakująca jak na ten rodzaj muzyki długość utworów. Są to bowiem 6-7 minutowe walce, bardziej pasująca do doom niż black metalu. Od razu obudziło to moje obawy, czy muzykom z Londynu starczyło pomysłów na wypełnienie ich interesującą porcją dźwięków. Z tym jest jednak różnie. W większości wypadków niestety nie najlepiej one świadczą o kreatywności Anglików. Co prawda możemy usłyszeć całkiem sporo fajnych pomysłów z których mogłyby powstać ciekawe kawałki, ale trzy, maksymalnie cztero minutowe.  Ponadto rzuca się w oczy, że wszystkie kompozycje powstały według jednego schematu. Zaczyna się od spokojnego, z reguły klimatycznego początku, następnie przechodzimy w dziką nawalankę z większym bądź mniejszym natężeniem blastów, w środku przychodzi czas na melodyjne zwolnienia, a całość kończy powrót do typowo black metalowego łomotu. Połączenie tych wszystkich elementów naprawdę ciekawie wyszło tylko w pierwszym „Pest Against Pest”. Jeżeli dorzucimy do tego jeszcze przyzwoitą dawkę przebojowości to w efekcie otrzymujemy naprawdę dobrą kompozycje. Niestety w następnych odsłonach „World Suicide Machine” jedynie poszczególnych fragmentów słucha się z przyjemnością. Czasami jest to wpadający w ucho riff, innym razem zwolnienie, popis wokalisty czy też perkusisty. Niemniej są to jedynie zapowiedzi, niespełnione nadzieje, że usłyszymy coś więcej niż przeciętnej jakości dźwięki. Prawda jest taka, że 70% materiału zawartego na najnowszym wydawnictwie Skaldic Curse jest monotonna, nudna, przewidywalna, a co najgorsze zagrana bez polotu.
Nie mogło również zabraknąć wpływu innych zespołów, ale akurat w tym przypadku rzucanie poszczególnymi nazwami nie ma większego sensu. Anglicy bowiem wykorzystuje wszystkie charakterystyczne elementy obecne, przede wszystkim w norweskim  black metalu. Niemniej bez specjalnego wsłuchiwania się można wyłapać rozwiązania obecne w muzyce Satyricon („Pest Against Pest”), Cradle of Filth (początek „Worm”) oraz zaskakujący w tym zestawieniu Iron Maiden („Pest Against Pest”).
Słowa pochwały należą się gitarzystom Astynaxowi i Scapulowi. Pokazali, że swoje rzemiosło mają opanowane na dobrym poziomie. Krótko mówiąc wykonali kawał dobrej roboty. Szkoda tylko, że swoje umiejętności techniczne mogli zaprezentować tylko w niewielkim wymiarze czasowym w tych dobrych i interesujących  fragmentach. Tak pozytywnie nie da się napisać już o reszcie zespołu. Nie chodzi o to, że ich poczynania wyglądają jakoś wyjątkowo fatalnie. Nie udało im się jednak wyjść poza przeciętność.
Skaldic Curse dzięki płycie „World Suicide Machine” raczej nie zaistnieją w świadomości szerszej grupy fanów. Być może kilku nowych dojdzie, ale nie podejrzewam, by była to zbyt liczna grupka. Kto wie, może im się uda wybić przy okazji następnego albumu. Wątpię, ale już nie takie rzeczy się zdarzały.