Świat to jest niesprawiedliwy. Niektórzy nie mają żadnych talentów artystycznych (na przykład niżej podpisana), a innych Bóg tak szczodrze obdarza. Taki Jared Leto – nie dość, że niezły z niego aktor i przystojny jest całkiem, to jeszcze na dodatek umie grać na gitarze, śpiewać i pisać teksty. Te ostatnie zdolności pan Leto ujawnił niedawno, bo 4 lata temu, kiedy wraz z bratem Shannonem założył zespół 30 Seconds To Mars. Leto w przeciwieństwie do swoich kolegów po fachu, którzy próbowali sił jako rockmani (Keanu Reeves, Russel Crowe) nie został zakwalifikowany jako znudzony aktor, który z braku propozycji filmowych złapał  za mikrofon i udaje, że umie śpiewać. Pierwsza płyta przeszła może bez echa, ale za to druga, „A Beautiful Lie” stała się sporym sukcesem – półtora milion sprzedanych sztuk, nagroda VMA od widzów MTV2,  ponad roczne utrzymywanie się singla „The Kill” na rockowej liście Billboardu. Po kilkunastu miesiącach od premiery (nadążamy za Zachodem nie ma co...),  „A Beautiful Lie” ukazuje się wreszcie w naszym kraju. Dzięki temu możemy dowiedzieć się czemu akurat Leto udało się z gracją przejść z przemysłu filmowego do muzycznego. Odpowiedź jest oczywista: nagrał po prostu świetną płytę.

 Album jest przede wszystkim bardzo klimatyczny, od początku do końca ma swój niepowtarzalny styl. Przestrzenne dźwięki, troszkę elektroniki niepostrzeżenie wplatanej, smyczki czy pianino tu i ówdzie, spokojny śpiew czasem przerywany screamowym darciem, ale z umiarem i wyczuciem dawkowanym przez Jareda. Chwytliwe, ale nie nachalne melodie. Ze współczesnych kapel najbardziej to chyba przypomina dokonania AFI , zwłaszcza ich ostatnie dzieło „Decemberunderground”, ale jest pozbawiony charakterystycznych dla tamtej grupy chórków. To nie jest płyta do jakiś szczególnych szaleństw na parkiecie czy pod sceną. Raczej do refleksji, odsłuchania w domowym zaciszu. Chociaż zawiera oczywiście porywajcie rockowe hity – jak wspomniany już „The Kill” – który z początku rozwija się cichutko,  aby „przyatakować” w refrenie mocniejszym graniem połączonym z kapitalną melodią . Podobnie otwierający album „Attack”, „The Fantasy” z punkowym refrenem i charakterystycznym riffem, czy „Savior”.  Dużą i ważną część stanowią jednak piosenki takie jak „Was It a Dream?” (której dostajemy  jeszcze na koniec cudną wersję akustyczną), „From Yesterday” (niby Jared drze gardło, ale to nie czyni tej piosenki ani odrobinę optymistyczną) czy  „Hunter” (zupełna psychodelia w stylu The Cure czy nawet Bjork).

  Czy jest spokojnie czy nie, zawsze pozostaje ciekawie – bardzo dużo dzieje się w tle, co nadaje utworom głębie. To nie pop-punkowe, proste granie ubarwione cieniem do powiek wokalisty. To przemyślany, spójny, wciągający, tajemniczy i ponury album. Warto skorzystać z zaproszenia panów i wybrać się z nimi na Marsa. Co prawda w 30 sekund raczej tam nie dotrzemy, ale tą drobna naukową nieścisłością w nazwie można im wybaczyć.