Pod koniec każdego roku ukazuje się kilka pozycji muzycznych poświęconych tematyce Świąt Bożego Narodzenia. Są to głównie kolędy, ponieważ w Polsce piosenka świąteczna, nie związana z wyznaniem, jest wciąż tworem abstrakcyjnym. Obok klasycznych chóralnych interpretacji można także znaleźć bardziej odważne aranżacje na przykład wersje rockowe (De Press) czy punkowe (Para Wino). Dziesiątki polskich artystów ma za sobą taką składankę (m.in. Edyta Gepert, Stanisław Soyka, Anna Maria Jopek, Hanna Banaszak), przyszła i kolej na samego Joszko Brodę.
I tutaj od razu należy zaznaczyć, że nie jest to kolejny zbiór powszechnie znanych kolęd typu „Cicha noc” czy „Lulajże Jezuniu”. Na płycie zebrano utwory (niektóre znane już w XVIII wieku), przekazywane z pokolenia na pokolenie przez najstarszych mieszkańców regionu lubelskiego. Wydobyte z Archiwum Etnolingwistycznego UMCS pieśni umieszczono na płycie zarówno w nowych, folkowych wersjach jak i w zachowanych sprzed lat archiwalnych nagraniach (niektóre sięgają nawet lat ’70). W książeczce dołączonej do płyty, znajdują się fotografie dokumentujące obrzędy kolędnicze oraz krótkie informacje dotyczące każdej z pieśni.
Album składa się z dwóch rodzajów utworów : kolęd (pieśni o narodzeniu Jezusa) i pieśni kolędniczych (wyraz życzeń dla gospodarzy i domowników, śpiewanych podczas chodzenia „po kolędzie”). Do pieśni zwiastujących dobrą nowinę należą między innymi: „O Józefie – Czego Chcecie?” czy „Hej, hej, lellija, Panna Maryja”. Drugi rodzaj pieśni to nie tylko wypowiadane życzenia „Ja wam winszujo”, „Nowy wieczór, szczodry wieczór”, ale także utwory o charakterze zalotnym. Przykładem są skierowane do panien „A u kogo to to, to nowe zielone”, „Pośród ogródeńka rośnie jabłoneńka”, jak i kawalerów „Ponad lasejkiem czarna chmurejka”.
W przeciwieństwie do archiwalnych nagrań, które wykonywane są a capella, nowe aranżacje pełne są typowych dla Joszko Brody folkowych instrumentów - fujarek, dud, drumli czy rogu baraniego. Ponadto pieśni zostały zaśpiewane przez młodzież szkolną pochodzącą z małych lubelskich miejscowości, co stanowi dodatkowy kontrast wobec starszych wersji.
Nie ma co się oszukiwać, nie jest to typowa świąteczna płyta, którą można ot tak puścić w tle podczas wigilijnej kolacji. Zebrane utwory ukazują kulturę i obrzędowość tamtych rejonów, są doskonałym źródłem poznania wschodniej gwary. Płyta pozwala ocalić od zapomnienia dziedzictwo kulturowe Lubelszczyzny, do jakiego można zaliczyć również kolędy i pieśni kolędnicze.