Niestety, nie mogę rozpocząć recenzji płyty od tego, co się na niej znajduje. Najsampierw winno się poświęcić chwilę na samo wydanie. Do rak dostajemy przepięknie wydaną płytę, całą czarną, na okładce widnieją nie do końca wyraźne postacie członków zespołu i gości. Po rozłożeniu okładki dowiadujemy się, że płyta stanowi zapis trzech koncertów danych przez Pink Freud w Krakowie, w październiku 2006, w krakowskim klubie Alchemia. Na środku, w miejscu, gdzie umieszczono krążek, znajduje się również czarna okrągła naklejka z przezroczystym wzorem oraz nazwą i tytułem. Po prawo zaś ponakładane na siebie zdjęcia muzyków oraz –ponownie- przezroczysty nadruk mówiący co, kto, gdzie i kiedy. Najważniejszym jednak elementem tego wydania „Alchemii” jest tekst Wojtka Mazolewskiego, wydrukowany zarówno po polsku, jak i angielsku. Można się z niego dowiedzieć, dlaczego lubi on płyty koncertowe, co daje nam formuła „live” oraz w jaki sposób doszło do nagrania „Alchemii”, kim są goście, którzy wspomagali zespół podczas nagrań i co sam Mazolewski sądzi o płycie.
 „Alchemia” to sześć utworów, prawie wszystkie ponad dziesięciominutowe. Pierwsze cztery zostały wybrane z  wcześniejszych płyt Pink Freud, jeden to kompozycja Josefa Zawinula, a ostatni „Rozmowy z Kapokiem-Noc” stanowi bis. Pierwszy na płycie, „Police Jazz” pochodzi z krążka Punk Freud. Oryginalnie trwa niecałe cztery minuty, tu zaś – ponad dwanaście. I to jakie dwanaście! Pełne smaczków, improwizacji (a jakże!), wsparte przez wspaniałe klawisze Hammonda pod palcami Marcina Maseckiego, stanowiące właściwie zapowiedź tego, co czeka słuchacza przy następnych utworach.
Drugi na płycie, „Punk Freud”, jest, w pewnym sensie, utworem premierowym. Zespół nie prezentował go bowiem wcześniej, jednak jest to dość wczesna kompozycja, która być może dopiero po dodaniu wspomnianych Hammondów odżyła, prezentując się naprawdę znakomicie: świetne tempo, klawisze znikające tylko po to, żeby za chwilę znów się pojawić, wspaniała trąbka i stale obecny i przetwarzany momentami bas. Plus okrzyki publiczności… chyba nie trzeba tu nic więcej dodawać.
Przy „Mademoiselle Madera” na wielkie brawa zasługuje oczywiście Tomek Ziętek, który swoją trąbkę był w stanie zamienić na wersję właściwie elektroniczną. Cały ten utwór to szaleństwo. Pięciu panów zaimprowizowało w tym samym czasie i popełniło coś naprawdę pięknego.
Pochodząca z „Sorry Music Polska” „Muzyka Pięciu Przemian” to kolejne potwierdzenie tego, jak doskonale Pink Freud opanował improwizację, zmienianie podstaw kompozycji, zupełnie nieskrępowanego ruchu w muzycznej przestrzeni. Dodatkowego wspartego o organy, czego wcześniej nie było.
„Boogie Woogie Waltz”, choć słychać, że to nie ich utwór, wydaje się być dopełnieniem całości. Dużo radośniejszy, bardziej klasyczny – jednak wciąż nie do końca, daje wrażenie nieco innej perspektywy, a to ważne, bo – choć trudno tu mówić o jakimkolwiek zamykaniu się w określanych ramach (nawet, jeśli są to antyramy), dobrze czasem spojrzeć z innej strony.
Jazz obowiązkowy nawet dla nie-jazzujących. Polecam.

 

Tracklista:
1. Police Jazz
2. Punk Freud
3. Mademoiselle Madera
4. Muzyka Pięciu Przemian
5. Boogie Woogie Waltz
6. Rozmowy z Kapokiem-Noc