Płytę Obzen do odtwarzacza wrzuciłam z pewnym niepokojem. W końcu minęły już 4 dobre lata od ich ostatniego wydawnictwa. W tym czasie (biorąc pod uwagę ostatnią „I”) z chłopakami mogło zrobić się dosłownie wszystko. W którym kierunku podążyli? Czy nie skończyły im się już pomysły? Czy tak jak inne zespoły sięgnęli w końcu po melodyjne wokale (vide Exodus)?  Och, proszę, nie!
Pierwsze dźwięki gitarki przypominają Toola… oj niedobrze, ale wejście perkusji nie pozostawia żadnych wątpliwości –Meshuggah! Stara dobra Meshuggah!
Na płycie jest wszystko z czego Szwedzi słyną i za co ich fani kochają: perkusja, stanowiąca nie tyle tempo co rdzeń linii melodyczno-harmonicznej, urywane riffy komponujące się pod perkusję i surowy, krzyczany wokal Kidmana. Tak, to jest Meshuggah. Nie do pomylenia z nikim innym.
Płyta jest doskonała, rzetelna i dopracowana. Wraca klimatem do starych dobrych czasów Chaosphere, czyli jest szybka i wściekła. Nawet Kidman, choć wydawało się, że swój gniew zużył w wokalach dawno, dawno temu i ostatnie płyty nagrywał już technicznie acz bez emocji, znów jest wk*#!$y! Tego między innymi brakowało ostatnim płytom – lekkiej frustracji w głosie Kidmana.
Absolutną perełką tej płyty jest utwór: Bleed – doskonałe, melodyjne riffy i walenie w gary. Jest to utwór tak ciekawy i przebojowy, że  z całym powodzeniem mógłby stanowić ścieżkę dźwiękową do jakiegoś filmu o mrocznym super-bohaterze. Myślę, że kinomaniacy by to łyknęli. Nic tylko kręcić do tego wielkobudżetowy teledysk i podbijać MTV.
Ha! i koniecznie, ale to koniecznie wałkować ten utwór na scenie, bez końca proszę!