Ciężko traktować Freda Dursta jako poważnego artystę, a nie biznesmana i marketingowca. Trzeba przyznać, że człowieczek w czerwonej czapeczce wie doskonale jak zarobić kupę kasy, trafiając idealnie w niewybredne gusta małoletniej publiki. Dlatego też wydawnictwo pod tytułem „Liberation” skierowane jest właśnie głównie do tej grupy odbiorców oraz może jeszcze do (jeżeli jeszcze tacy istnieją) prawdziwych i oddanych fanów zespołu. Reszta ciekawskich może sobie ten krążek z czystym sercem i sumieniem podarować.

 

 Pierwsze co rzuca się w oczy, to dość uboga zawartość. Jedyne bonusy to: wybór pojedynczych ścieżek, ustawienia dźwięku i kredyty. Zero wywiadów, materiałów zza kulis czy najmniejszych choćby  smaczków. Dosłownie nic. Można było by to jakoś przeżyć, gdyby sam koncert okazał się jakimś fenomenalnym spektaklem, ale oczywiście tak nie jest.
To, co zarejestrowała kamera, miało miejsce w 2001 w Niemczech, podczas popularnego festiwalu „Rock In Park”. Trochę dawno. Dziwi fakt, że wypuszczono to dopiero teraz. Komuś potrzebna kasa? Myślę, że dużo kasy.

 

  Tak czy inaczej możemy obejrzeć piętnaście praktycznie największych hitów Limp Bizkit. Od „Faith” „Break Stuff” poprzez „Rollin” „Take A Look Around” czy “Nookie”. Ekstra. Szkoda tylko, że numery te, brzmią na żywo bardzo podobnie i schematycznie. Jakość dźwięku nie jest najlepsza. Mam dziwne wrażenie, że gitara i bas są nieco stłumione. Co nie przeszkadza dobrze bawić się ogromnej rzeszy dwunasto-trzynastolatków, których reżyser stara się pokazywać nam jak najrzadziej (czyżbyśmy się czegoś wstydzili?), chociaż trudno ich nie zauważyć. Żeby nie było wątpliwości, że mamy do czynienia z czymś w rodzaju „Od przedszkola do Opola” jesteśmy zarzucani całą paletą kiepskich i standardowych efektów wizualnych, które zamiast uatrakcyjniać koncert, przeszkadzają w jego odbiorze. Obraz dzieli się na trzy części, zmienia barwę, rozciąga się, przybliża itp. Frustrująca sprawa.
Sytuację pogarsza do tego jeszcze sam Fred, który wyciąga na scenę jakieś dzieciaki i rapuje wspólnie z nimi. Poczułem się wręcz zażenowany. Wstyd też napisać o człowieku przebranym za postać znaną z okładki ”Chocolate Starfish And The Hod Dog Flavored Water”, która pojawiła się na scenie podczas wykonywania jednego kawałku. nie ma co, fajna maskotka na Euro 2012.

 

 Krótkie podsumowanie. Limp Bizkit to nie zespół, to marketingowy produkt. I do tego bardzo kiepski. „Libertion” to wydawnictwo dla nastolatków, które wchodzą dopiero w muzyczny świat. Kto wie, może dzięki temu, że dziś kupią one te DVD, zacznę poszukiwać nowych, bardziej wartościowych rzeczy i kiedyś zupełnie zapomną o tym,  że słuchały w młodości  pana w czerwonej czapeczce.

Limp Bizkit - Liberation