To będzie kiedyś świetny zespół. Jest tylko jedno ale... wokalista. Jego barwa głosu i styl śpiewania kompletnie nie pasuje do reszty muzyki NEURONII. Jest naprawdę sympatycznie, a tu nóżka tupnie radośnie, a tu łepetynka zacznie
rytmicznie chodzić w takt bębna. Pojawią się nawet tu i ówdzie smaczki -
jak stylizowany na arabskie plumkanie początek "Lonely home", prawie że
Cure'owe zagrywki w "Passing time" czy charakterystyczny dla Alice in Chains
brud na "march of the damned", który skądinąd przypomina troszkę
dokonania Dismember. Jest więc naprawdę ciekawie - zwłaszcza że całość to
raczej groźny i ponury metal... co więc z tym wokalistą? Jak mówiłem, nie
jest źle, barwą głosu przypomina trochę Lipę, a trochę Tytusa z Acidów,
czyli w sumie to fajnie, tyle że chłop zamiast śpiewać czy choćby wyć do
mikrofonu jak potępieniec - najzwyczajniej w świecie gada i to raczej
przynudzając, a to już jest niestety wada. Czyli podsumowując jest fifty- fifty, z przewagą plusów... byłoby już naprawdę pięknie, gdyby nie dwa kawałki.
"Mad druids dance (old poem)" jest chyba tak stary, że powstał w czasach,
gdy nie znano rytmu, a ludzkość nie wykształciła jeszcze mowy i bełkotała
coś nieskładnie. Nie dajcie się zwieść "Pet sematary" to niby cover
starego dobrego The Ramones, ale nie wiem jak wy - ja tam nie słyszę nic z
oryginału. Nawet cienia podobieństwa i gdyby nie lista utworów, to bym się
nawet po refrenie nie domyślił. Wywalić oba kawałki, a płyta będzie
pięknie umilać zbliżające się już piwne wieczory z kumplami....

 

Neuronia - The Winter of My Heart