Wywodzący się ze Szwecji „Bible Black” to dla mnie zupełnie nowy zespół. Do wyobraźni przemawia tylko obecność w składzie Mike’a Weada (King Diamond, Mercyful Fate, Candlemass, Memento Mori, Hexenhaus). Gdy jednak zobaczyłem płytę opisaną jako „Melodic Death/Thrash Metal” poczułem się jakbym dostał płytę za karę. Niestety, prawda jest taka, że melodyjny death metal najlepsze lata ma już za sobą, a kolejne szwedzkie wykwity odcinające dawno zleżałe kupony od At The Gates, Dark Tranquillity, In Flames czy albumu „Heartwork” Carcass (za który nota bene Angole dostali solidne cięgi). Tutaj mamy dołożone jeszcze odrobinę thrashowej motoryki, ale jest ona na tyle wygładzona, że naprawdę gdzieś w końcu tak naprawdę zupełnie zanika! Wymieniony na początku Wead zajął się produkcją całości, przez co miłośnicy wymuskanego, dopieszczonego brzmienia będą zachwyceni. Niestety Czarna Biblia nie pokazuje w ogóle pazurów, straszy i udaje ryk, ale to tylko pozory. Muzycy nie wiedzą do końca w jakim kierunku pójść. W niektórych momentach próbują się rozpędzić, nadać utworowi prędkości, po czym szybko, zanim zdążymy pomyśleć, zupełnie zwalniają. Zaczynają się melodyjne gitarowe popisy kojarzące się z power metalem, i to tym gorszym. Obraz całości pogarszają jeszcze klawisze, które zapewne miały nadać kompozycjom klimatu, jednak szczerze mówiąc wyszło średnio, a czasami wręcz żałośnie. Te ponure i złowrogie melodyjki po prostu są śmieszne. Jedynie na „The Dark Engine” użyto ich w bardziej ciekawy sposób. Elektroniczne wstawki rozpoczynające kawałek są umiejętnie wplatane w dalszą część utworu, nakładając się na resztę instrumentariusza. Jest tu nawet luzacki rockowy riff który pozwala spojrzeć na Bible Black bardziej przychylnie. Wokalista Kacper Rozanski próbuje nas przekonać do siebie, ale jednostajność którą słyszymy wywołuje jedynie chęć ziewnięcia. Wzorując się zapewne na thrash metalowych kapelach próbuje on być agresywny, ale tak naprawdę jeszcze długa droga przed nim. Czasami próbuje swych sił czystym śpiewem, ale niewiele z tego wynika. Na „Stigma Diaboli” mamy w tle kobiece ni to jęki, ni to słowa. Towarzyszą im dźwięki innych instrumentów, od wokali możemy tutaj odpocząć. W „Walk Into Light (Liars Parade)” pojawia się drugi głos wspomagający Rozanskiego. Jest tutaj dużo riffowania w stylu heavy/power metalu, jednak nic tak naprawdę z tego nie wynika. Klawisze udające kościelne organy doprowadzają mnie tutaj do śmiechu. Ja wiem, że taka konwencja, ale litości.
Oprócz dość sztampowej nazwy i osoby Mike’a Weada w składzie zespół ma niewiele do zaoferowania. Jest to kolejny uboczny projekt w którym pojawia się nazwisko znanego muzyka, mającego przyciągnąć słuchaczy. Sam Wead zrobił sobie odskocznię od kolejnych eskapad z Kingiem Diamondem. Co będą robili inni muzycy, trudno mi powiedzieć. Raczej nie przewiduję wielkiego odzewu na ten krążek. Jest standardowy, przylizany, takich jakich teraz pełno. Nie zachwyca kompozycjami, agresją, wokalami. Całość dobijają melodyjne patenty i klawisze, przez co trudno zrozumieć pojawiające się pozytywne recenzje „The Black Swan Epilogue”. Nie chcąc wdawać się sam ze sobą w dyskusję o panujących gustach kończę tę recenzję.