Jedno jest pewne - niepokojące, introwertyczne i pełne pasji wiersze Emily Dickinson nie straciły nic ze swojej aktualności. Co ciekawe, wystarczyło oprawić je klasycznym kwartetem smyczkowym, dodać kilka elektronicznych beatów, by nabrały formy pełnowartościowych, współczesnych utworów muzycznych.

 Wyzwanie zmierzenia się z twórczością amerykańskiej poetki, powzięli na swoje barki, producent i kompozytor Andrzej Bonarek, oraz znana z zespołu Analog, wokalistka Monika Wierzbicka. Jednak na placu boju nie pozostali oni sami, bowiem zaprosili do współpracy znakomity, pierwszy w Polsce, kobiecy kwartet smyczkowy DAFO. I jak się okazało był to strzał w dziesiątkę, bowiem nic chyba bardziej nie pasuje do Dickinson, niż szarpane, schizofreniczne niemal skrzypce, ponura i pełna głębi wiolonczela oraz minimalistyczna i wzorcowo współbrzmiąca z całą resztą elektronika. I tu następuje pewne zaskoczenie, bowiem zamiast spodziewanej duchoty i klaustrofobicznej atmosfery jaka powinna zapanować na albumie, możemy odnaleźć tutaj także dużo przestrzeni i swobody, o czym świadczą takie kawałki jak rozmarzony „Zanim straciłam wzrok” czy ocierający się o trip hop „Zgubiona w trakcie zbawienia” . Jednak największe wrażenie robią klimatyczne, neurotyczne w swej formie piosenki.  „Czyste szaleństwo” , „Czułam przez mózg” czy  „Jestem nikim” to zdecydowanie najmocniejsze punkty na płycie. I choć czasami brakuje na „Mojej Emily…” dobrych melodii i drażnić może pretensjonalny głos Moniki, warto na pewno zapoznać się  z tym wydawnictwem. Zwłaszcza jeśli lubi się poezję i wszelkie formy eksperymentu  z nią związanej. Na koniec wspomnę tylko, że teledysk do kawałka „Czyste szaleństwo” nominowany był  w tym roku do Grand Prix Yach Film Festiwal.  I kto powiedział, że poezja w dzisiejszym świecie nie ma racji bytu?