Monikę pierwszy raz zobaczyliśmy i usłyszeliśmy w Sali Kongresowej podczas Jazz Jamboree 2009. Miała wówczas 19 lat i była jedyną z zaproszonych przez Michała Urbaniaka kobiet, jedynym gościem z Polski. Kiedy wyszła na scenę zaśpiewać podczas koncertu „Miles of Blue” już po pierwszych dźwiękach skoncentrowała na sobie uwagę wszystkich. To było kilka minut niesłychanej magii. Pomimo iż obok niej wystąpili znakomici muzycy z Nowego Jorku czy Londynu ten moment koncertu należał do niej. Najmłodsza na scenie, z najmniejszym dorobkiem a mimo to dyrygowała tym bandem po swojemu.
Jej muzyczna droga rozpoczęła się bardzo świadomie od klasy fortepianu w Szkole Muzycznej. Kolejne etapy to Z.P.S.M im. Fryderyka Chopina w Warszawie a później podróż za ocean. Ten moment zadecydował o zmianie instrumentu z fortepianu na własny głos. W John Jersey High School przez rok najbardziej fascynowało ją śpiewanie w chórach oraz różnych zespołach. Po powrocie do Polski kontynuowała edukację wokalną w szkole muzycznej wtapiając się równocześnie w scenę jazzową. Za namową przyjaciół brała udział w szeregu festiwali wokalnych zdobywając nagrody i co ważniejsze doświadczenia.
W 2008 roku otrzymała stypendium w jednej z najbardziej znanych szkół jazzowych – University of Miami Frost School of Music. Dwa lata później, po podpisaniu kontraktu nagrała swoją pierwszą płytę. Nad produkcją płyty w Nowym Jorku czuwał Matt Pierson – jeden z najbardziej znanych producentów z kręgu jazzu i muzyki filmowej.
Dzisiaj Monika jest nadal stypendystką na Uniwersytecie w Stanach a swoją pasję realizuje zarówno w Polsce jak i za oceanem.
Na debiutancki album Moniki składają się interpretacje znanych utworów muzyki popularnej:
“You Know You’re No Good” (z repertuaru Amy Winehouse)
“Extraordinary Machine” (z repertuaru Fiona Apple)
“Even So” (z repertuaru Rachael Yamagata)
“American Boy” (z repertuaru Estelle)
“Field Below” (z repertuaru Reginy Spektor)
“Appletree” (z repertuaru Erykah Badu)
“Down Here Below” (z repertuaru Abbey Lincoln)
“Gatekeeper” (z repertuaru Feist)
“The Dry Cleaner from Des Moines” (z repertuaru Joni Mitchell)
“Abololo” (z repertuaru Marisa Monte)
“Possibly Maybe” (z repertuaru Bjork)
“Thank You” (z repertuaru Dido)
Do nagrania zaproszeni zostali czołowi muzycy amerykańscy:
Gil Goldstein – fortepian
Aaron Parks – fortepian
Steve Cardenas – gitara
Larry Grenadier – bass
Eric Harland – perkusja
Bashiri Johnson, Rogerio Boccato – instrument perkusyjne
Greg Gisbert – trąbka
Mike Davis – puzon
Seamus Blake – saksofon
Charles Pillow – klarnet
Aaron Heick – flet
Lois Martin – altówka
Jody Redhage - wiolonczela
Całość zaaranżował Gil Goldstein – zdobywca 4 nagród Grammy, aranżer m.in. albumów Stinga, Chrisa Botti, Pat’a Metheny oraz najbliższy współpracownik Bobba McFerrina. Drugim aranżerem na albumie był Aaaron Parks
Repertuar koncertowy uzupełniony został o standardy jazzowe znane nawet tym którzy na co dzień nie mają styczności z tą muzyką.
Monika występuje zarówno w składzie 4 osobowym jak i zespole rozbudowanym do małego big- bandu.
FACEBOOK
WYKOP
BLIP
