Nie tak dawno temu młody zespół ze szwedzkiego miasta Borlange niespodziewanie pojawił się w świecie rock'n'rolla. Na początku 2004 roku ukazał się album „Bring 'Em In” - szalony debiut tych niezwykle utalentowanych i wygadanych twórców piosenek. I wtedy wydarzenia potoczyły się już szybko. Nowy album każdego roku i niezliczone koncerty w coraz większych salach. Ich albumy, „Hurricane Bar” and „Ode To Ochrasy” osiągnęły status platyny w Niemczech. Ich ostatnie wydawnictwo „Never Seen The Light Of Day”, gdzie eksperymentowali z folkiem, było niespodzianką dla fanów i zebrało pochlebne recenzje wśród krytyków.

 

Mimo, iż w 2008 roku Mando Diao nie wydali nic nowego, takie klasyki jak „Down In The Past” i „Long Before Rock'n'roll” musiały się znaleźć w zeszłym roku w posiadaniu każdego szanującego się Dja. Mimo, że nie ukazała się ich kolejna płyta rok ten był wyjątkowy dla grupy. Dwóch członków zespołu - Gustaf Noren i Bjorn Dixgard - ożenili się, i Norenowi urodził się synek. Wiosną 2008 roku zespół zebrał się w swoim studio w Sztokholmie, aby zarejestrować nowy materiał pod wodzą C-J Fogelklou i Matsa Bjorke. Nagrania zakończono w listopadzie na Long Beach, gdzie przyjaciel zespołu ma studio. Owocem ich pracy jest album „Give Me Fire” nagrany dla Universalu, który ukaże się w Polsce na początku czerwca 2009 roku.

 

Mando Diao ma teraz swoje pięć minut, to pewne, tak pewne jak to, że ich album „Give Me Fire” jeszcze wzmocni ich pozycję. Każda piosenka jest inna, ale wszystkie mają typowe dla Mando Diao brzmienie. A typowe w przypadku tej grupy oznaczać może tylko świetne. Na początek, pierwszy singiel „Dance With Somebody” - doskonały w swej prostocie. „Tak, to bardzo prosta piosenka” potwierdza Fogelklou ”prawdopodobnie to najprostszy kawałek, jaki kiedykolwiek nagraliśmy. Ale efekt jest po prostu niesamowity”. I rzeczywiście jest. Beat, pulsująca linia basu, olśniewające klawisze i powracające jak echo gitary plus wokal mogący kruszyć skały. Sam refren, mocno nawiązujący do brzmień disco lat siedemdziesiątych mocno „wchodzi” do głowy.

 

„Dance With Somebody” to nie jedyna niespodzianka na tej płycie. „Give me Fire” otwiera delikatny motyw rege, „The Shining” brzmi jak spotkanie Ennio Morricone i Lee Hazelwooda w barze Mariachi. „Nothing On Me” to jakby w mikserze połączyć „War Pigs” Black Sabbath, „Fire „Artura Browna i „War” Edwina Starra w wykonaniu Erica Burdona. Czy Mando Diao stał się psychodeliczną-metalową kapelą pop? „Choć raz w życiu chciałem napisać piosenkę taką jak ta” tłumaczy Dixgard, który daje wyraźnie do zrozumienia co ma na myśli śpiewając o „faszystach i pewnych policjantach”. „To taka prosta, buntownicza piosenka, która pozwala mi pozbyć się tkwiącej we mnie agresji”.

 

Oczywiście na płycie nie brakuje też rytmicznych rockowych kawałków jak „Go Out Tonight” i „Gloria”, z przejrzystymi gitarami, zmysłowymi refrenami w estetyce Toma Jonesa. Z drugiej strony mamy „Blue Lining” - zapierający dech, potężny rock, przypominający zespół z ich wczesnego okresu działalności. To kolejny potencjalny singiel. To tyczy się wszystkich nowych utworów. Melancholijny i tęskny „High Heels” przenosi słuchacza w klimat paryskich kabaretów późnych lat czterdziestych, albo „Mean Street” wprawiający w dobry nastrój numer, który ujawnia miłość członków Mando Diao do brzmień rodem z wytwórni Motown czy Broadwayu.

 

Nie ma wątpliwości: 2009 będzie rokiem Mando Diao.

 

Gustaf Noren (gitara, wokal)
Bjorn Dixgard (gitara, wokal)
Carl-Johan Fogelklou (bass)
Samuel Giers (perkusja)
Mats Bjorke (klawisze)

 

Trackilsta:

1. "Blue Lining White Trenchcoat"
2. "Dance With Somebody"
3. "Gloria"
4. "High Heels"
5. "Mean Street"
6. "Maybe Just Sad"
7. "A Decent Life"
8. "Give Me Fire"
9. "Crystal"
10. "Come On Come On"
11. "Go Out Tonight"
12. "You Got Nothing On Me"
13. "The Shining"