Urodził się  1 stycznia 1967 roku w Minta w Kamerunie. Mieszkańcy wioski pamiętają go jako kapryśnego dzieciaka wywodzącego się z umuzykalnionej rodziny, na którego duży wpływ miał dziadek – perkusista i śpiewak.
W wieku 11 lat przeniósł się do miasta Douala, gdzie zaczął zarabiać na życie grając na gitarze elektrycznej. W 1980 r. nastąpił istotny zwrot w jego życiu. Usłyszał go francuski właściciel klubu jazzowego w miejscowym hotelu i zaproponował mu stworzenie bigbandu. Richard wcześniej nie słyszał o jazzie, ale właściciel klubu podarował młodemu muzykowi kolekcję 500 płyt jazzowych, aby mógł przygotować repertuar dla tworzonej orkiestry. To wówczas nauczył się czytać nuty i komponować. Los sprawił, że jedną z pierwszych płyt był autorski album Jaco Pastoriousa. Płyta wywarła na nim tak olbrzymie wrażenie, że  postanowił pójść w jego ślady i grać na gitarze basowej.
Mając 22 lata wyjeżdża do Paryża. W ciągu siedmiu lat paryskiego pobytu, Richard chodzi na kursy kompozytorskie, poszerza wiedzę o wielkie nazwiska jazzu: Miles Davis, Chat Baker i Ben Webster. W końcu dołącza do uznanego Erica Le Lanna. Równolegle współpracuje  z wybitnym francuskim jazzmanem Didierem Lockwoodem i Marco Ducretem oraz afrykańskimi gwiazdami Salifem Keitą i Manu Dibango. W 1995r. przenosi się do Nowego Jorku, gdzie Joe Zawinul angażuje go do swojego zespołu. Stał się od razu bardzo cenionym sidemanem. Współpracuje i nagrywa płyty z takimi wybitnymi artystami jak: Pat Metheny, Herbie Hancock, Chick Corea, Brandford Marsalis, David Sanborn, Bobby McFerrin, Randy i Michael Brecker, George Benson, Tito Puente, Joni Mitchell, Chaka Khan, czy Harry Belafonte. W 1999r. Bona nagrywa pierwszą autorską płytę „scenes of my life”, gdzie w swoich utworach porusza kwestię wiary, biedy, życia na ulicy, lęku przed narodzinami. W drugim albumie „Reverance”, gdzie towarzyszą mu Brandford Marsalis i Pat Metheny, sięga głęboko do swoich afrykańskich korzeni. Porusza ważne tematy niszczenia lasów, przymusowe małżeństwa, dzieciństwo w Kamerunie. Kolejna płyta „Munia” nagrana w 2003r. pokazuje jego troskę o najsłabszych wobec okrucieństw współczesnego świata.

 

W maju 2004r. zwycięża w kategorii „najlepszy artysta roku 2003” podczas francuskich Victories du Jazz. Nagroda podkreśla jego wtargnięcie do grona światowych artystów afrykańskich, stając się ozdobą największych festiwali muzycznych na świecie.
Jego gitara basowa jest niezwykle efektowna, ale jego niebiański głos potrafi uciszyć rozmawiający tłum. To „Szaman z Kamerunu”, czy jak inni go zwą „Afrykański Sting”.