PAUL SIMON – amerykański piosenkarz, autor tekstów, kompozytor i gitarzysta – jest jednym z najważniejszych twórców muzyki popularnej XX wieku. Po spektakularnym sukcesie duetu Simon & Garfunkel, dla którego napisał w zasadzie cały repertuar, Paul Simon rozpoczął karierę solową, a jego twórczość osiągnęła nowe wyżyny.

 

Kompletny katalog solowy Paula Simona powraca obecnie do SONY/Columbia, gdzie oryginalnie ukazywały się nagrania duetu Simon & Garfunkel. We wznowieniu serii Legacy Recordings wszystkie studyjne i koncertowe płyty Paula Simona zostaną wydane w nowych remasterach z oryginalnych taśm z licznymi bonusami.

 

Ur. 1941 w New Jersey, dorastał w nowojorskiej dzielnicy Queens. Tam poznał szkolnego kolegę Arta Garfunkela, a duet Simon & Garfunkel stał się amerykańskim klasykiem folk-rocka, m.in. trzy hity numer jeden: The Sound Of Silence, Mrs. Robinson i Bridge Over Troubled Water oraz takie ponadczasowe przeboje, jak Homeward Bound, I Am A Rock, The Boxer, Cecilia czy El Cóndor Pasa.

 

Po rozpadzie duetu w 1970 roku Paul Simon – co trudno było sobie wyobrazić – dopiero rozwinął skrzydła. Rozszerzył muzyczne inspiracje, rozpoczął angażowanie najlepszych amerykańskich muzyków i odważnie sięgnął po muzykę świata (czego zwiastunem było słynne El Cóndor Pasa z ostatniego albumu duetu). Był pierwszym białym artystą, który nagrał utwór reggae na Jamajce (Mother And Child Reunion). Odkrywał tajemnice amerykańskiej muzyki źródeł – gospel (Loves Me Like A Rock) i wczesnego jazzu (Take Me To The Mardi Gras). Nagrywał zarówno z mistrzami swingu (Stephane Grappelli), jak współczesnego jazzu (Michael Brecker, Ron Carter). Nie obawiał się angażować nieprzewidywalnych gitarzystów (m.in. Al Di Meola). Lista muzyków „etnicznych”, z którymi współpracował, wydaje się nie mieć końca. Nagrał dwa wielkie albumy tematyczne – obsypany nagrodami (m.in. 2 Grammy) afrykański GRACELAND (1986), od którego zaczęła się trwająca do dzisiaj światowa popularność World Music, oraz kontynuację, jaką była eskapada brazylijska THE RHYTHM OF THE SAINTS (1990). Wylansował w naszym kręgu kulturowym całe nieznane wcześniej zjawiska muzyczne, jak mbube (grupa Ladysmith Black Mambazo) oraz artystów „egzotycznych” odnoszących obecnie światowe sukcesy, m.in. Youssou N’Dour (Senegal) czy Milton Nascimento (Brazylia), wcześniej zaś Los Incas (Peru).

 

Oczywiście domeną artysty była zawsze piosenka autorska i to na tym polu osiąga Paul Simon rezultaty na miarę największych śpiewających autorów naszych czasów, takich jak Bob Dylan, Leonard Cohen czy Bruce Springsteen. Ma niepowtarzalny styl literacki – codzienna obserwacja lub opis relacji podany w sekwencjach wyszukanych rymów (50 Ways To Leave Your Lover) – wybitny dar melodyczny (Still Crazy After All These Years) oraz interesujący styl gitarowy wywodzący się z zaawansowanych technik palcowania w amerykańskiej muzyce folk. Śpiewa wysoko i bardzo czysto, zawsze nadając przekazowi formę bezpośredniego kontaktu ze słuchaczem.

 

Jest mistrzem ballady. Jest mistrzem nastroju. Jest mistrzem obserwacji obyczajowej. Jest też w każdym calu nowojorczykiem, a miasto bywa w jego piosenkach nie mniej żywe, niż w twórczości takich kolegów, jak Lou Reed albo Billy Joel. Paul Simon jest z nich trzech największym „wrażliwcem”. I nawet jego najbardziej „epickie” utwory (America, American Tune) mają zawsze osobisty, bardzo intymny wymiar.
Innym z niepowtarzalnych darów Paula Simona, jest jego humor (Kodachrome). Cechą zaś, którą podkreślają wszyscy współpracujący z nim muzycy, jest absolutny perfekcjonizm. To dlatego Paul Simon nagrywa tylko i wyłącznie z najlepszymi.

 

Trzykrotnie żonaty, Paul Simon często nawiązywał w swoich utworach do osobistych relacji z kobietami, zawsze otwarcie, nigdy jednak nie przekraczając granicy dobrego smaku. Z pierwszą żoną, Peggy Harper, ma syna Harpera Simona (ur. 1972, obecnie syn też jest muzykiem). Związek ten powraca w licznych piosenkach (m.in. Run That Body Down), a burzliwe okoliczności rozwodu zainspirowały amerykański album # 1, STILL CRAZY AFTER ALL THESE YEARS (1975), zaliczany do legendarnego „tryptyku rozwodowego” powstałego w owym czasie. Tryptyk uzupełniają albumy Boba Dylana BLOOD ON THE TRACKS i Leonarda Cohena NEW SKIN FOR THE OLD CEREMONY.

 

Drugą żoną Pula Simona była aktorka Carrie Fisher, niezapomniana księżniczka Lea w trylogii „Gwiezdne wojny”. Jak również pisarka, wsławiona głównie świetną i świetnie zekranizowaną powieścią autobiograficzną „Pocztówki znad krawędzi” (Postcards From The Edge). Paul Simon opisał ich burzliwy związek – wielokrotne zerwania i powroty – między innymi w utworze Hearts And Bones. Uczucia towarzyszące definitywnemu rozstaniu zainspirowały po części słynną piosenkę Graceland.

 

Na początku lat 90. Paul Simon poślubił popularną wówczas młodą piosenkarkę rocka alternatywnego Edie Brickell z zespołu Edie Brickell & New Bohemians. Artyści poznali się w studio telewizyjnym w czasie występu Edie Brickell w programie komediowym Saturday Night Live. Są szczęśliwym małżeństwem, mają troje dzieci.

 

Paul Simon zdobył w sumie 12 nagród Grammy (w tym Lifetime Achievement), nominację do Oscara, był też dwukrotnie przyjęty do Rock And Roll Hall Of Fame – jako artysta solowy i jako członek duetu Simon & Garfunkel. Jest laureatem pierwszej Nagrody Gershwina Biblioteki Kongresu (2007) za osiągnięcia w dziedzinie piosenki popularnej. Agencja BMI ocenia sumę emisji jego piosenek w USA na 75 milionów, magazyn TIME umieścił go w grupie „100 ludzi, którzy ukształtowali nasz świat”.

 

PAUL SIMON – PODSTAWOWA DYSKOGRAFIA SOLOWA:

 

01 PAUL SIMON         1972
02  THERE GOES RHYMIN’ SIMON      1973
03  PAUL SIMON IN CONCERT: LIVE RHYMIN’    1974
04  STILL CRAZY AFTER ALL THESE YEARS     1975
05  ONE TRICK PONY        1980
06  HEARTS AND BONES       1983
07  GRACELAND         1986
08  THE RHYTHM OF THE SAINTS      1990
09  CONCERT IN THE PARK       1991
10  SONGS FROM THE CAPEMAN      1997
11  YOU’RE THE ONE        2000
12  SURPRISE         2006

 

 

 

Produkcja: Roy Halee, Paul Simon
Inżynier dźwięku: Phil Ramone

 

W początkach solowej kariery Paula Simona nietrudno odnaleźć okoliczności przypominające rozpad The Beatles. Jego konflikt z partnerem miał jednocześnie charakter artystyczny i osobowościowy. Paul Simon chciał sam decydować o kształcie repertuaru duetu Simon & Garfunkel. To on pisał piosenki i grał na gitarze, a także śpiewał. Ale to właśnie głos był największym atutem jego partnera. Art Garfunkel miał głos jak anioł, a choć narzekał, że „nie wie co zrobić z rękami” (Simon zawsze trzymał w nich gitarę), to jemu jednak kolega oddał swoją najbardziej dojrzałą kompozycję na ostatniej wspólnej płycie, Bridge Over Troubled Water. Garfunkel poświęcił się następnie karierze aktorskiej, występując m.in. w głośnej ekranizacji powieści Josepha Hellera „Paragraf 22” w reżyserii Mike’a Nicholsa (1970). Dla partnera jego gust muzyczny był zbyt lekki, zbyt słodki, zbyt przewidywalny.

 

„Wyzwolony” Simon nagrał więc album, na którym dał wyraz – jeszcze nie w pełni – temu wszystkiemu, co do tej pory ograniczał pod presją partnera. Piosenki, zawsze bardzo osobiste, stały się jeszcze bardziej intymne. Muzyka, zawsze różnorodna, jest tutaj tak eklektyczna, że aż niespójna. Płyta PAUL SIMON to jednocześnie folk, blues, rock, jazz (swing), reggae i muzyka świata. A także piosenka autorska w jej bardziej konwencjonalnej formie, ale zawsze naznaczona osobowością autora-kompozytora.

 

Paul Simon bawi się konwencjami. Zaprasza wielkiego francuskiego skrzypka, mistrza swingu, Stéphane Grappelliego, żeby zagrać numer instrumentalny trwający półtorej minuty. Simon-gitarzysta wciela się w legendarnego Django Reinharta, cygańskiego gitarzystę, który był partnerem Grappelliego przez kilka dekad (Hobo’s Blues). Inna zabawa z gatunkiem – tym razem bardziej serio, bo z tekstem – to utwór Paranoia Blues, w którym wystąpił gościnnie Stefan Grossman, wirtuoz gitary bottleneck.

 

W kameralnych balladach z albumu jak zwykle urzeka inwencja melodyczna, dominuje rozwalcowana gitara, pojawiają się też głosy solisty zwielokrotnione w wielośladzie (Peace Like A River). Kilka z nich wzbogaca fisharmonia, na której dyskretnie akompaniuje Larry Knechtel (Everything Put Together Falls Apart), okazjonalnie. Okazjonalnie pojawiają się brzemienia tak niekonwencjonalne, jak choćby… basowej harmonijki ustnej (!), na której gra multiinstrumentalista z Nashville, słynny muzyk sesyjny Charlie McCoy (Papa Hobo).

 

Przeoczoną perłą jest na płycie PAUL SIMON piosenka Run That Body Down z wyjątkowa linią melodyczną, niekonwencjonalną harmonią i ciekawą, „sonatową” budową, w której środkowy segment wypełnia jedna z najbardziej romantycznych partii, jaką zagrano kiedykolwiek na gitarze elektrycznej (w tej roli Jerry Hahn).

 

Analogię do rozpadu The Beatles pogłębia porównanie płyty PAUL SIMON z pierwszą solowa płytą Paula McCartneya, zatytułowaną… McCARTNEY (1970). Jest to notatnik spontanicznych pomysłów, ale zarazem wiele tu drogowskazów na przyszłość, zapis radości z odzyskanej swobody artystycznej, ale także dogłębna refleksja nad sobą.

 

Trzy piosenki z albumu PAUL SIMON składają się na żelazny kanon artysty
(numer w nawiasach oznacza miejsce na liście US Hot 100 Singles Chart):

 

Mother and Child Reunion (# 4)
Utwór reggae nagrany w Kingston na Jamajce, pierwsze znane nagranie białego muzyka w ojczyźnie reggae. Tytuł [Ponowne połączenie matki i dziecka] pochodzi od nazwy chińskiej potrawy, w skład której wchodziła i kura i jajko. Artyście towarzyszy zespół akompaniujący znanego piosenkarza Jimmy’ego Cliffa, w tym kilku członków formacji Toots & The Maytals. W chórkach śpiewa Cissy Houston, matka Whitney.

 

Me and Julio Down by the Schoolyard (# 22)
Niejasna, za to bardzo zabawna piosenka o – jak można sądzić – konsekwencjach popalania trawki na szkolnym boisku (chociaż nie brakowało nawet interpretacji nadających jej kontekst polityczny). Przydomek dziewczyny, „Rosie The Queen of Corona”, wskazuje, jest to retrospekcja z okolicy w której dorastał Paul Simon. Perkusjonista Airto Moreira brawurowo eksponuje latynoski charakter muzyki.

 

Duncan (# 52)
Temat, którego Paul Simon nie przerobił do końca na pożegnalnym albumie duetu: muzyka peruwiańska. W utworze El Cóndor Pasa napisał tylko nowy angielski tekst do pięknej ludowej melodii. Tym razem i kompozycja jest jego dziełem, a należy do najbardziej przejmujących melodii, jakie stworzył. Balladową opowieść o dorastaniu wzbogaca zespół Los Incas, grający na tradycyjnych instrumentach andyjskich (jak fletnie i charango) w instrumentalnych refrenach o wyjątkowym pięknie.

 

Znani muzycy, którzy wzięli udział w nagraniach (wybór):

 

Stephane Grappelli (skrzypce), Ron Carter (kontrabas), Airto Moreira (instrumenty perkusyjne), Larry Knechtel (instrumenty klawiszowe), Stefan Grossman (gitara w technice bottleneck), Charlie McCoy (harmonijka basowa), grupa Los Incas (Peru)

 

Album # 1 w Wielkiej Brytanii, Japonii i Norwegii, na czwartym miejscu w USA.

 

Oryginalna tracklista
(słowa i muzyka Paul Simon z wyjątkiem # 09):

 

1. Mother and Child Reunion
2. Duncan
3. Everything Put Together Falls Apart
4. Run That Body Down
5. Armistice Day
6. Me and Julio Down by the Schoolyard
7. Peace Like a River
8. Papa Hobo
9. Hobo’s Blues
10. Paranoia Blues
11. Congratulations
BONUS TRACKS:

 

12. Me and Julio Down by the Schoolyard
(Demo - San Francisco 2/71)
13. Duncan (Demo - San Francisco 2/71)
14. Paranoia Blues (Unreleased Version)

 

 

Producenci: Paul Simon i Phil Ramone

Inżynier dźwięku: Phil Ramone

Album, na którym ukształtował się wyrazisty styl muzyczny Paula Simona na następne lata, nie obfituje w fajerwerki brzmieniowe na miarę poprzednich płyt. Mniej od nich eklektyczny stał się – paradoksalnie, a może właśnie nie – jedyną w solowym dorobku artysty płytą numer jeden i dał jedynego singla na szczycie listy.
Jest to płyta spójna stylistycznie z wyeksponowanym brzmieniem fortepianu, zastępującego gitarę w roli głównego instrumentu akompaniującego. Ma też inny od poprzedniczek charakter, klimat, nastrój. Stanowi zapis stanu świadomości artysty po burzliwym zakończeniu wieloletniego małżeństwa, tak więc w piosenkach dominuje tematyka samotności, przemijania, nostalgii i żalu. Należy do legendarnego „tryptyku rozwodowego” z tamtych lat obok albumów Boba Dylana BLOOD ON THE TRACKS (1975) oraz Leonarda Cohena NEW SKIN FOR THE OLD CEREMONY (1974).

Najbardziej dynamicznym nagraniem jest utwór Gone At Last – duet Paula Simona z wokalistką Phoebe Snow na tle popisów wokalnych grupy The Jessy Dixon Singers, znanej już ze wspólnych występów za albumie koncertowym LIVE RHYMIN’ (1974). Optymistyczna piosenka mówiąca o tym, że może skończył się nareszcie łańcuch nieszczęść (światełko w tunelu) dotarła do 23 pozycji na liście przebojów.

Cichym bohaterem nowych nagrań Paula Simona stawał się stopniowo pianista jazzowy, Richard Tee (1943-1993). To wokół niego kształtował się zespół, z którym Paul Simon miał wielokrotnie powrócić do studia nagraniowego i koncertować.

Gdy w pół roku po premierze STILL CRAZY AFTER ALL THESE YEARS Paul Simon odbierał nagrodę Grammy za Album Roku, powiedział w wystąpieniu: „Dziękuję Steviemu Wonderowi za to, że nie wydał w tym roku płyty. Czarnoskóry artysta zdobył Grammy Award za Album Roku w dwóch poprzedzających rozdaniach.

Trzy piosenki ze STILL CRAZY AFTER ALL THESE YEARS to kanon artysty (numer w nawiasach oznacza miejsce na liście US Hot 100 Singles Chart):

50 Ways to Leave Your Lover (#1)

Jedyny solowy hit # 1 Paula Simona jest piosenką tak niekonwencjonalną, że aż trudno uwierzyć, że mogła dotrzeć na sam szczyt amerykańskiej listy przebojów. Ale takie to były czasy. Utwór „50 sposobów na odejście od ukochanej/ukochanego” ma najbardziej zróżnicowane zwrotki refreny, jakie można spotkać w muzyce popularnej. Zwrotki o rymach wysublimowanych niczym w najlepszej piosence literackiej mają przepiękną balladową melodię, natomiast rytmiczny refren – wyliczanka „sposobów” wraz z listą imion i przydomków – wybucha chwytliwymi chórkami, jakby wyjętymi z innego utworu. Jednak wspólnym mianownikiem całości i (być może) kluczem do powodzenia piosenki mogła być… perkusja. Perkusista Steve Gadd zaproponował niezapomniany riff, na którym Paul Simon zbudował całą misterną konstrukcję.

 

My Little Town – duet Simon & Garfunkel (#9)

Sensacją stało się nagranie – drugie na płycie – które ponownie połączyło dwóch szkolnych kolegów z dzielnicy Queens. Tak, nastąpiła reaktywacja duetu Simon & Garfunkel. Co prawda tylko w studio i tylko w jednej piosence, ale przynajmniej była to piosenka znakomita: My Little Town. Gorzkie wspomnienie młodości w małym miasteczku (równie dobrze mogła to być oddalona od Manhattanu dzielnica Nowego Jorku), gdzie zostawia się za sobą tylko „śmierć i umieranie”. Genialne harmonie obu wokalistów wybrzmiewały jak przed laty, ale materiał nabrał nowej wagi, nowej siły. A do tego te dęciaki w finale – to naprawdę robi wrażenie! I serca fanów zadrżały – czyżby odnowienie współpracy było jednak możliwe? Do połowy lat 70. miliony wielbicieli oczekiwały jeszcze na powrót Wielkiej Czwórki, zespołu The Beatles.

Piosenka ukazała się – niemal jednocześnie – także na solowym albumie Arta Garfunkela BREAKAWAY (1975). Stała się jednocześnie ósmym przebojem duetu Simon & Garfunkel, który znalazł się w Top 10 na liście US Hot 100 Singles.

Still Crazy After All These Years (#40)

Piosenka tytułowa jest utworem wybitnym. Pod względem lirycznym, melodycznym (plus bardzo nietypowa harmonia), zalicza się do utworów przełomowych, takich, co wyznaczają nowy standard dla całego pokolenia wykonawców. Spotkanie dawnej kochanki – wyzbyte złudzeń, ale nie pozbawione nostalgii – staje się wyzwaniem rzuconym pokoleniu. Pokoleniu miłości, które właśnie zaczyna się rozwodzić. Solo saksofonowe, dramatyczne i lapidarne, to kameralny soundtrack do filmu o tym pokoleniu, filmu, który mógł powstać tylko wtedy i tylko na ulicach Manhattanu.

Znani muzycy, którzy wzięli udział w nagraniach (wybór):

Art Garfunkel (śpiew), The Jessy Dixon Singers (grupa wokalna), Phoebe Snow (śpiew), Patti Austin (śpiew), Valerie Simpson (śpiew), Michael Brecker (saksofon), David Sandborn (saksofon), Phil Woods (saksofon), Toots Thielemans (harmonijka chromatyczna), Richard Tee (fortepian), Tony Levin (bas), Steve Gadd (perkusja)

Album # 1 w USA, Grammy Award za Album Roku 1975.

Oryginalna tracklista (słowa i muzyka Paul Simon):

Still Crazy After All These Years

2. My Little Town (#9 hit, with Art Garfunkel)

3. I Do It for Your Love

4. 50 Ways to Leave Your Lover

5. Night Game

6. Gone at Last

7. Some Folks’ Lives Roll Easy

8. Have a Good Time

9. You’re Kind

10. Silent Eyes

 

BONUS TRACKS:

11. Slip Slidin’ Away (Demo)

12. Gone at Last

(Original Demo w/ The Jessy Dixon Singers)

 

 

Producent: Paul Simon
Inżynier dźwięku: Roy Halee

Najbardziej ryzykowny projekt w historii muzyki popularnej okazał się jednym z najbardziej spektakularnych sukcesów artystycznych i komercyjnych. Paul Simon – miłośnik brzmień „etnicznych” już w latach 60. – poszedł na całość i zrealizował album z muzykami z RPA. Nie obyło się rzecz jasna bez kontrowersji…

 

Posądzenie o „złamanie bojkotu kulturalnego” pojawiło się niemal natychmiast po ukazaniu się płyty, ale było absurdalne i bardzo dotknęło artystę. Paul Simon nie występował dla białej publiczności w kraju apartheidu, ale nagrywał z czarnymi muzykami w ich ojczyźnie. Co innego grupa Queen, która dawała tam koncerty (1984), a wcześniej nawet Ray Charles (1981). Paul Simon miał się okazać najlepszym możliwym ambasadorem kulturalnym Południowej Afryki.

 

Artystę zachwyciło bogactwo rytmiczne i niezwykłe harmonie wokalne afrykańskiej muzyki. Praca nad albumem przebiegała pomiędzy Johannesburgiem a Nowym Jorkiem i była skomplikowanym procesem rejestrowania i zgrywania rozmaitych ścieżek. Po raz kolejny Paul Simon spopularyzował grupę wokalną – tym razem niezwykły chór męski Ladysmith Black Mambazo pod wodzą Josepha Shabalala.
Najbardziej niezapomniane piosenki z tej pełnej niespodzianek płyty to właśnie utwory wykonywane z chórem, m.in. Diamonds On The Soles Of Her Shoes.

 

Na płycie znalazły się także dwa utwory nagrane z formacjami z USA, niejako na dowód, jak wiele amerykańska muzyka źródeł zawdzięcza muzyka Afryce. Jest to piosenka That Was Your Mother z udziałem zespołu Zydeco (kreolski styl z Louisiany) Good Rockin’ Dopsie And The Twisters prowadzonego przez energetycznego „króla akordeonu” Altona „Dopsie” Rubina. A także – zamykający GRACELAND – utwór All Around the World or the Myth of Fingerprints zarejestrowany wraz ze znakomitym, eklektycznym zespołem Los Lobos, utworzonym przez „Chicanos” z Los Angeles.

 

Wielki sukces albumu GRACELAND w latach 1986-87 przyczynił się zdecydowanie do popularyzacji World Music, zjawiska nie tylko trwającego po dziś dzień, ale coraz bardziej się rozpowszechniającego i wywierającego coraz większy wpływ na europejską i amerykańską muzykę popularną. Paul Simon jest pionierem.

 

Trzy piosenki z albumu GRACELAND składają się na żelazny kanon artysty
(numer w nawiasach oznacza miejsce na liście US Hot 100 Singles Chart):

 

You Can Call Me Al (#23)

 

Ta zaskakująca i zabawna piosenka w warstwie tekstowej jest realizacją czystego „strumienia świadomości”. Zabawny refren, teledysk, w którym wystąpił komik Chevy Chase, nieprawdopodobne solo na bezprogowym basie (do przodu i „od końca”), riff syntezatora oraz afrykański rytm złożyły się na wielki światowy sukces tej piosenki.

 

Graceland (#81)

 

Perła. Piosenka o pielgrzymce do świętego miejsca. Do rezydencji „Graceland”, gdzie żył i gdzie spoczywa Król Królów, Elvis Presley. Dorosły mężczyzna i jego 9-letni syn, owoc pierwszego małżeństwa. I to wspomnienie „dziewczyny-trampoliny” z Nowego Jorku. Poetyckie, przejmujące, ponadczasowe. Tracić miłość, to mieć okno w sercu. Tymczasem wszyscy – ludzie i duchy – odbywamy tę samą pielgrzymkę. Wszyscy idziemy do „Graceland”. W refrenie śpiewają legendarni The Everly Brothers.

 

The Boy in the Bubble (#85)

 

Genialny riff akordeonu i uderzenia bębna otwierające cały album to bardzo mocna kandydatura do tytułu „najlepszego początku płyty w historii”. Dramatyczna piosenka o dniach wątpliwych cudów zapowiada nieodgadnione rytmy, bezprogowe basy i cały ten afrykański zgiełk, który Paul Simon pozbierał i (jakimś autentycznym cudem) nadał formę piosenki. To zamiejscowy telefon z konstelacji, o której istnieniu dowiadujemy się tak nagle, jakby całe niebo zawaliło się nam na głowę.

 

Znani muzycy, którzy wzięli udział w nagraniach (wybór):

 

Ladysmith Black Mambazo (grupa wokalna a cappella), The Gaza Sisters (chórki), The Everly Brothers (śpiew), Los Lobos (zespół), Ray Phiri (gitara), Bakithi Kumalo (bezprogowa gitara basowa), Joseph Shabalala (śpiew), Adrian Belew (gitara), Randy Brecker (trąbka), Youssou N’Dour (śpiew, perkusja), Linda Ronstadt (śpiew), Good Rockin’ Dopsie And The Twisters (zespół „koronowanego króla stylu Zydeco”)

 

Album numer jeden w Wielkiej Brytanii oraz m.in. w Kanadzie, Francji, Szwajcarii,  Australii i Nowej Zelandii, album #3 w USA; Grammy Award za Album Roku 1986 oraz za Singiel Roku 1987 dla piosenki tytułowej; Multiplatyna (pięciokrotna). W prestiżowym rankingu magazynu Rolling Stone album GRACELAND zdobył #5 na liście najważniejszych płyt lat 80. oraz #81 na liście płyt wszech czasów.

 

Oryginalna tracklista
(słowa i muzyka Paul Simon, wyjątki odnotowane):

 

01. The Boy in the Bubble [Forere Motloheloa/Paul Simon]
02. Graceland
03. I Know What I Know [General MD Shirinda/Paul Simon]
04. Gumboots [Lulu Masilela/Jonhjon Mkhalali/Paul Simon]
05. Diamonds on the Soles of Her Shoes [Joseph Shabalala/Paul Simon]
06. You Can Call Me Al
07. Under African Skies
08. Homeless [Joseph Shabalala/Paul Simon]
09. Crazy Love, Vol. II
10. That Was Your Mother
11. All Around the World or the Myth of Fingerprints

 

BONUS TRACKS:
12. Homeless (demo version)
13. Diamonds on the Soles of Her Shoes (alternate version)
14. All Around the World or the Myth of Fingerprints (early version)

 

PAUL SIMON IN CONCERT: LIVE RHYMIN’ (1974)
[płyta koncertowa]

 

Producent: Phil Ramone
Reżyseria dźwięku pod kierunkiem Phila Ramone

Album koncertowy, nagrany w czasie amerykańskiego i europejskiego tournee Paula Simona na przełomie lat 1973-74. Soliście towarzyszą dwa zespoły: The Jessy Dixon Singers, grupa gospel, oraz Urubamba – wcześniej Los Incas – kapela peruwiańska, która brała już udział w nagraniach El Cóndor Pasa i Duncan na płytach studyjnych.

 

Artysta wydał niedawno świetnie przyjęty drugi album solowy THER GOES RHYMIN’ SIMON i promuje go tutaj utworami Loves Me Like A Rock i American Tune. Ale bez wahania sięga też do przebojów, które napisał w okresie, gdy występował w duecie Simon & Garfunkel, m.in. Homeward Bound i America. Lecz nie tylko. Wyciąga tutaj armaty największego kalibru, swoje kompozycje o randze popularnych standardów: The Sound of Silence, The Boxer i Bridge Over Troubled Water. I odczytuje je na nowo, wywołując euforyczne reakcje publiczności (m.in. musi przerwać po słowach „Jestem tylko biednym chłopcem” początek peruwiańskiej aranżacji The Boxer).

 

Większość piosenek Paul Simon wykonywał solo (m.in. Me and Julio Down by the Schoolyard), jednocześnie energicznie i intymnie, jak tylko on potrafi. Ale największe wrażenie robią jego występy z The Jessy Dixon Singers: The Sound of Silence, gdzie lider, Jessy Dixon, wykonuje z wielkim majestatem zwrotkę o „ludziach, którzy rozmawiają nie mówiąc i słuchają nie słysząc) i Bridge Over Troubled Water.

 

Jest to niewątpliwie Paul Simon w pigułce, przynajmniej ten jego wizerunek, który w 1974 roku był jak najbardziej aktualny. Artysta zadbał, aby każdy z prezentowanych utworów przekazać w nieco odmienionej wersji, jedynie w El Cóndor Pasa i Duncan nawiązał do oryginalnej aranżacji. Peruwiańska wersja przeboju The Boxer była niewątpliwie pomysłem ryzykownym, podobnie jak odczytanie starych hitów w konwencji gospel: The Sound of Silence i Bridge Over Troubled Water

 

Wielkim finałem jest tutaj niewątpliwie autorskie wykonanie hymnu Bridge Over Troubled Water przez Paula Simona (w nagraniu studyjnym piosenkę śpiewał Art Garfunkel, poza jedną zwrotką solo). Kompozycja nosiła od początku cechy utworu gospel (co podkreślał w nagraniu studyjnym akompaniament fortepianu). Teraz głos Paula Simona wybrzmiewa razem z chórem The Jessy Dixon Singers i wrażenie jest powalające. Nic dziwnego, że – zafascynowany muzyką gospel – Pauls Simon umieścił na swojej płycie indywidualny popis zespołu, Jesus Is The Answer.

 

Przed końcem albumu można usłyszeć okrzyk fana z widowni. „Powiedz kilka słów” – prowokuje artystę. „Kilka słów?” – odpowiada Paul Simon. „No cóż, mam nadzieję, że jeszcze trochę pożyjemy”. Cudownie, że dzięki obecnej reedycji pierwsza koncertowa płyta Paula Simona otrzymuje drugie życie – zasługuje na to bez cienia wątpliwości.

 

Ukazał się singiel promujący album, a znalazły się na nim piosenki wykonywane przy akompaniamencie zespołu The Jessy Dixon Singers: The Sound Of Silence (strona A) oraz Mother And Child Reunion (strona B) – czas przeszły i teraźniejszy w harmonii.

 

Zespoły akompaniujące:

 

The Jessy Dixon Singers – murzyńska grupa śpiewająca i grająca muzykę gospel
Urubamba (wcześniej Los Incas) – peruwiańska grupa akustyczna

 

Album # 33 w USA (dystrybucja w formacie CD do niedawna ograniczona).

 

Oryginalna tracklista
(słowa i muzyka Paul Simon z wyjątkiem # 04 i #09):

 

TRACKLIST:
1. Me and Julio Down by the Schoolyard
2. Homeward Bound
3. American Tune
4. El Cóndor Pasa (If I Could)
5. Duncan
6. The Boxer
7. Mother and Child Reunion
8. The Sound of Silence
9. Jesus Is the Answer
10. Bridge Over Troubled Water
11. Loves Me Like a Rock
12. America

 

BONUS TRACKS:

 

13. Kodachrome (previously unreleased)
14. Something So Right (previously unreleased)

 

 

 

Producenci: Paul Simon, Phil Ramone, Roy Halee i in.
Inżynier dźwięku: Phil Ramone, Roy Halee i in.

Jeżeli pierwszy solowy album Paula Simona (PAUL SIMON) był zaledwie zalążkiem fantastycznej kariery artysty po rozpadzie duetu Simon & Garfunkel, to na drugim wszystkie jego pomysły rozkwitają w imponującym stylu. Pierwszy singiel, hit # 2 Kodachrome nawiązywał stylem do czasów rock’n’rolla. Przejmujące Tenderness (z udziałem kwartetu wokalnego The Dixie Hummingbirds) to kompozycja stylizowana na muzykę soul i kontynuująca tradycję standardu Try A Little Tenderness, znanego choćby z nagrań Otisa Reddinga i Arethy Franklin, ale także Franka Sinatry i Roda Stewarta. Kontynuacją tych czarnych inspiracji jest nagranie Take Me to the Mardi Gras – hołd złożony muzyce Nowego Orleanu. Mistrzowska forma tego nagrania sprawia, że utwór – rozpoczynający się na głos i gitarę akustyczną – rozwija się do pełnego fajerwerku orkiestry jazzowej. Dodatkową atrakcją jest gościnny występ kaznodziei, Rev. Claude Jetera, wykonującego niezwykłą partie wokalną falsetem. Folkowy rodowód Paula Simona potwierdza piosenka Was A Sunny Day, nagrana w bliskiej, „górskiej” harmonii – chodzi oczywiście o Apallachy – z siostrami Roche (swego czasu studentkami Paula Simona na New York University, gdzie po rozpadzie duetu Simon & Garfunkel nauczał… po prostu pisania piosenek). Czasy duetu Simon & Garfunkel powracają w brzmieniu utworu Learn How To Fall (gitara i organy), natomiast kołysanka St. Judy’s Comet z podkreślonymi pogłosem akcentami fortepianu elektrycznego zapowiada brzmienie następnej płyty artysty.

 

Inwencję poetycką Paula Simona najkrócej oddaje aforystyczny tytuł piosenki One Man's Ceiling Is Another Man's Floor [Sufit jednego to podłoga drugiego]. Po prostu ogólna teoria względności – w jednym zdaniu! I tylko malkontenci zwracają uwagę, że zasada nie sprawdza się na parterze i ostatnim piętrze (warunki ekstremalne). Zwraca uwagę niekonwencjonalne zakończenie instrumentalne tej kompozycji.

 

Niedocenioną perłą z tego albumu była piosenka Something So Right – szczęśliwie przypomniały o niej wokalistki: Phoebe Snow, Trisha Yerwood oraz Annie Lennox, która wydała ją nawet na singlu promującym znakomity album MEDUSA (1995).

 

Trzy piosenki z THERE GOES RHYMIN’ SIMON wchodzą do kanonu artysty (numer w nawiasach oznacza miejsce na liście US Hot 100 Singles Chart):

 

Kodachrome (#2)

 

Rytmiczna, wesoła piosenka opowiada o wspomnieniach zapisanych na starych zdjęciach, głównie o szkole i o dziewczętach, które traciły wiele ze swojej powabności na czarno-białych fotografiach. Refren wykorzystuje nazwę handlową Kodachrome 64 (slajdy), popularnego filmu 35 mm utożsamianego w latach 70. z „naturalnymi kolorami”. Firma Kodak nakazała zastosowanie znaku handlowego przy tytule piosenki, a sama użyła jej w reklamach dopiero pod koniec lat 90.

 

Piosenka dotarła do drugiego miejsca na liście US Hot 100 magazynu Billboard (i zajęła pierwsze na liście kanadyjskiej) natomiast w Wielkiej Brytanii w ogóle nie została wydana na singlu, ponieważ BBC odmówiło emitowania utworu, który zawierał nazwę handlową (niezgodne ze statutem mediów publicznych).

 

Loves Me Like A Rock (#2, złota płyta)

 

Kolejny wielki hit z drugiego albumu Paula Simona jest także piosenką żartobliwą i mówi o miłości (matczynej, ale niekoniecznie) bez względu na wiek i zajmowaną pozycję – po prezydenta USA włącznie. Artysta w genialny sposób wykorzystał murzyńską grupę wokalną The Dixie Hummingbirds w technice call & response. Zaskoczeniem było użycie świeckiego tekstu w ramach tak religijnej muzyki.

 

American Tune (#35)

 

Jeden z najważniejszych utworów w całym dorobku Paula Simona, uznany przez magazyn Rolling Stone za „Piosenkę roku 1973”. Refleksja nad samotnością życia we współczesnej Ameryce sięga do czasów pierwszych pielgrzymów, którzy przybyli w 1620 roku na galeonie „Mayflower”. Kontekst ów uzasadnia zapożyczenie w warstwie muzycznej: część linii melodycznej zwrotki pochodzi z „Pasji wg Św. Mateusza” Jana Sebastiana Bacha. Poruszająca wizja „Statuy Wolności odpływającej za morze” to  obraz alienacji pokolenia obudzonego z amerykańskiego snu przez aferę Watergate.

 

Znani muzycy, którzy wzięli udział w nagraniach (wybór):

 

The Dixie Hummingbirds (męska grupa wokalna gospel), wielebny Claude Jeter (falset), Maggie & Terry Roche (duet wokalny, później The Roches), Onward Brass Band (nowoorleańska orkiestra dęta), Quincy Jones (aranżacje sekcji smyczkowej), Allen Toussaint (aranżacje sekcji dętej), Airto Moreira (instrumenty perkusyjne), David Spinozza (gitara), Bob James (klawisze), Rick Marotta (perkusja)

 

Album # 2 w USA, na czwartym miejscu w Wielkiej Brytanii.

 

Oryginalna tracklista
(słowa i muzyka Paul Simon):

 

1. Kodachrome
2. Tenderness
3. Take Me to the Mardi Gras
4. Something So Right
5. One Man’s Ceiling Is Another Man’s Floor
6. American Tune
7. Was a Sunny Day
8. Learn How to Fall
9. St. Judy’s Comet
10. Loves Me Like a Rock

 

BONUS TRACKS:
11. Let Me Live in Your City (work-in-progress)
12. Take Me to the Mardi Gras (acoustic demo)
13. American Tune (unfinished demo)
14. Loves Me Like a Rock (acoustic demo)