Värttinä - muzyka.pl

W 1983 roku w położonym na wschodzie Finlandii Rääkkylä rozpoczęła się historia zespołu. Nazwa grupy Värttinä wywodzi się z fińskiego słowa „wrzeciono”. Siostry Sari i Mari Kaasinen oraz ich matka Pirkko zapoczątkowały muzyczną działalność, rozwijającą się wkrótce do 21-osobowego zespołu (składającego się z 15 solistek i 6 muzyków). Z początku przybrał on formę dziecięcego zespołu folklorystycznego, śpiewającego pieśni ludowe i poezję Karelii. Muzyka płynęła z typowych, tradycyjnych instrumentów. Celem zespołu stało się przekazywanie przepięknego dorobku kulturowego regionu Karelii w nowatorski, oryginalny sposób.

W kwietniu 1987 roku nagrali w Rääkkylä pierwszą płytę zatytułowaną Värttinä. Album zawierał tradycyjne pieśni karelskie w zupełnie nowej jednak aranżacji, która szybko przypadła do gustu fińskiej publiczności. Zespół wystąpił też na festiwalu muzyki ludowej w Kaustinen i zdobył nagrodę „Zespołu roku”.

W dwa lata później ukazała się kolejna płyta – Musta Lindu (czyli „Czarny ptak”) nagrana w Nurmijärvi. Ponownie wykorzystano w repertuarze tradycyjne pieśni karelskie, jednak tym razem ich aranżacja była bardziej niekonwencjonalna, członkowie zespołu powoli zbliżali się do odejścia od tradycji na rzecz własnych kompozycji.

Z końcem 1989 roku w zespole nastąpiły zmiany. Wielu muzyków odeszło, jednak nie zaważyło to na przyszłości grupy. Solistki Mari i Sari Kaasinen, Kirsi Kähkönen i Minna Rautiainen oraz muzyk Janne Lappalainen postanowili kontynuować działalność i przyjąć nowych członków, w tym wokalistkę Sirpę Reiman i instrumentalistów: Kariego Reiman, Toma Nyman, Tommiego Viksten i Rittę Potinoja.

W nowym składzie nagrano w 1991 roku płytę Oi Dai. Zawierała ona już własne kompozycje zespołu. Nowy skład potrzebował nowego brzmienia i charakterystycznego stylu, dającego się wyczuć momentalnie podczas słuchania trzeciego albumu. Uznanie dla twórczości nadeszło błyskawicznie, Oi dai zyskała status platynowej płyty w rodzimej Finlandii. Później grupę opuściła Minna Rautiainen, a gitarzysta Tommi Viksten został zastąpiony przez Reijo Heiskanena.

W 1992 roku Värttinä poszerzyła horyzonty wydając swoją czwartą płytę Seleniko również w Stanach Zjednoczonych oraz Holandii, Belgii i Luksemburgu oraz rozpoczynając występy poza granicami Finlandii. Seleniko wyprodukowana przez Hijaz Mustapha królowała na listach przebojów. W roku 1993 Värttinä koncertowała podczas wielu europejskich festiwali. Nastąpiły również kolejne zmiany w składzie: gitarzysta Antto Varilo zastąpił Reijo Heiskanena, a basista Pekka Lahti zastąpił Toma Nyman.

Aitara – piąta płyta nagrana w roku 1994, była pierwszą wydaną także w Japonii. Producentem był Janne Haavisto, grupie towarzyszył także perkusista Anssi Nykänen. Tradycyjne brzmienie, przeplatane nowatorskimi kompozycjami, partiami instrumentalnymi i a cappella powoli zdobywały uznanie na świecie. Aitara to album bardziej żywiołowy od poprzednich. Pełno na nim żwawych, tanecznych kompozycji czerpiących wszystko co najlepsze z fińskiego folkloru. W 1995 roku dotychczasowego perkusistę zastąpił Marko Limonen.

Mari Kaasinen często powtarza, że inspiracją do tworzenia nowych piosenek jest przede wszystkim epopeja Eliasa Lönnrota. Daje się to odczuć nie tylko w utworach. Albumy Kokko (1996), Vihma (1998) i Ilmatar (2001) nawiązują do postaci z „Kalewali”.

Kokko (wytwórnia Nonesuch Records) wyprodukowana również przy współpracy z Janne Haavisto miała już nakład ogólnoświatowy. Solistki z grupy nagrały wspólnie z brytyjską piosenkarką Maggie Reilly utwór „Elena”. W 1996 roku odeszły wokalistki Sari Kaasinen i Riitta Kossi. Dołączyła akordeonistka Susan Aho. Kokko jest najbardziej popowym albumem grupy.

Siódma płyta Vihma wydana została przez Wicklow Records w 1998 roku. Album był numerem jeden w europejskiej World Music Radio Charts i amerykańskiej CMJ New World Radio Charts. Vihma nominowana była również w kategorii „Najlepszy album 1998 roku” w japońskim magazynie Adlib. Po dołączeniu do zespołu akordeonisty Markku Lepistö, Susan Aho wzmocniła sekcję wokalną. Niedługo później z zespołu odeszła Sirpa Reiman.

W grudniu 1999 roku Värttinä powróciła do studia Finnvox w Helsinkach, by pracować z producentem Hughesem de Courson nad kolejnym albumem. W 2000 roku świat mógł usłyszeć ósme już muzyczne dzieło fińskiej grupy. Imatar to połączenie dynamicznych partii wokalnych, ekstremalnych zestawień dźwięków, tajemniczości i dramatyzmu, a także radości i ducha tradycji karelskiej. Wszystko to można odnaleźć na Imatar, której tytuł nawiązuje do bogini Powietrza, postaci z Kalewali. W utwórze „Äijö” swego głosu użyczył popularny fiński wokalista Ismo Alanko. Imatar także osiągnął status pierwszego miejsca w amerykańskiej CMJ New World Radio Charts. Värttinä postanawia także wydać swój pierwszy koncertowy album. Produkcją zajął się basista Pekka Lahti. Jest to rejestracja koncertu z 6 grudnia 2000 roku w Savoy Theatre w Helsinkach, dlatego też nosi nazwę 6.12. Nastąpił też kolejne zmiany: solistka Johanna Virtanen zastąpiła Riikkę Timonen (wcześniej Väyrynen), a perkusista Jaakko Lukkarinen zastąpił Marko Timonen.

W 2002 roku miała miejsce kolejna przebudowa składu zespołu. Po odejściu Kari Reiman, Pekka Lehti i Kirsi Kähkönen, do zespołu dołączyli muzycy Lassi Logrén i Hannu Rantanen. Sekcja wokalna zamieniła się w trio: Kaasinen, Aho, Virtanen. W 2003 roku, w dwadzieścia lat od założenia grupy, wydana została płyta Iki. Producentem ponownie był Janne Haavisto. Wielu fanów uważa ją za najlepszą płytę zespołu.

W latach 2003-2005 zespół brał udział w przygotowywaniu ścieżki dźwiękowej do musicalu "Władca Pierścieni". Nad całością projektu czuwał hinduski kompozytor A.R. Rahman. Reżyserem fenomalnego spektaklu jest Matthew Warchus. Prace rozpoczęły się w październiku w Helsinkach i Londynie i trwał dwa lata przeplatając się z licznymi koncertami.

30 stycznia 2006 roku została wydana przez Peter Gabriel’s Real World Company, najnowsza płyta zatytułowana Miero („Wygnaniec”). 2 lutego miała miejsce premiera musicalu „Władca Pierścieni” w Princess of Wales Theatre w Toronto.


All rights reserved © 2012 muzyka.pl		Polityka prywatności . Reklama Kontakt Współpraca